Dit was het dan!

De afgelopen 16 dagen zijn al een sneltrein voorbij gegaan. De eerste ontmoeting op Leiden Centraal lijkt wel gisteren te zijn geweest. Maar helaas is dit niet waar. Ons bezoek in Mali is definitief ten einde gekomen. Het waren 16 schitterende en onvergetelijke dagen. We hebben zoveel dingen gedaan dat het bijna onmogelijk is om het allemaal te verwoorden. Maar ik wil toch nog even naar de afgelopen 16 dagen kijken. En vertellen wat me is opgevallen. Dan heb ik hiet niet alleen over de positieve dingen maar juist ook over de verbeterpunten. Want daar zijn we uiteindelijk voor, het was en blijft onze taak om een gedegen partner van het IEP te zijn en blijven. En ik heb zo het idee dat de samenwerking tussen het IEP en de hogeschool Leiden nog veel verder kan groeien in de toekomst.

Maar laten we beginnen met onze laatste dag.

De laatste dag in het appartement is altijd een gekke dag. Je weet namelijk dat je nog een hoop dingen moet doen voordat je daadwerkelijk kan vertrekken maar niemand heeft er echt zin in. En dat klopt ook, de meeste van ons sliepen heerlijk uit en besloten om het extreem rustig aan te doen. Alleen sprankelende Fiona had nog genoeg energie om iets van Kati te zien. Uiteindelijk kreeg ze Jill en Derek als beschermheer zover dat ze met haar meegingen. Doel van het uitje was om een kapsalon te vinden waar ze de blonde lokken kon laten invlechten. En dat is ook gelukt. Het klusje duurde ‘maar’ 2,5 uur. En dat is best lang als je bedenkt dat de kapster en haar hulpje alleen Bamanankan spreekt. En laat dat nou net niet echt een makkelijke taal zijn om in 2 weken te leren. Verder dan Hoi,hoe gaat het? en: Ik heb honger. Zijn we namelijk niet geworden.

Maar na die 2,5 uur stilte had je wel een resultaat om u tegen te zeggen. Fiona lijkt nu net een echt Malineesje. En dat komt ook door het feit dat vandaag de jurken en het pak klaar waren bij de kleermaker. Als eerste kreeg Derek zijn ‘pak’. Ik denk alleen dat het woord pak niet geheel de lading dekt. En waarom het niet helemaal de lading dekt? Nou het was namelijk zo, de bovenkant van het pak was geheel als verwacht. Namelijk mooi en netjes. Maar de broek was helaas voor Derek een ander verhaal. Het was namelijk een dichte rok met twee gaten voor je voeten. Persoonlijk vond ik het echt bij hem passen maar hij twijfelde toch wel een beetje over het design. En die twijfel werd alleen maar groter toen we bij het IEP aankwamen.

Bij het IEP eenmaal aangekomen moesten de medewerkers enorm lachen, wat bleek nou? Het gewaad wat Derek heeft gekocht bleek een klassieker te zijn. En zoals elke klassieker heeft deze broek ook een verhaal. De broek was oorspronkelijk een broek voor mannen. Dat is decennia goed gegaan, echter op een gegeven moment in de historie van de mode besloten de vrouwen dat die broek hun misschien ook wel goed stond. En daardoor is de broek in de loop der tijd geëvolueerd tot een broek die door beide sekses gedragen wordt. Dit was echter wel de druppel die de emmer van Derek deed overlopen. Na een kort overleg met Maria heeft hij namelijk besloten dat de broek terug naar de kleermaker mocht. En de tweede keer was het wel een succes. Nu heeft Derek een echt pak en voelt zich een echte Malinees.

Ook de twee dames hebben een jurk gekocht. Over het kiezen van het juiste design was al eerder gepraat maar naarmate de dag des oordeels naderde begon ook te spanning toe te nemen. Want ja hoe komt de jurk er nou definitief uit te zien. En na het zien van de jurken kan ik zeggen dat ze zeer geslaagd zijn. Maar de dames hadden toch nog twee kleine puntjes om te kunnen klagen. Ze hebben namelijk Pofmouwtjes! Jill voelde zich een echt boerenmeisje in haar jurk!. En de jurk is veel en veel te lang. Vooral Fiona ondervond er last van. Er blijft ongeveer 20cm over op het moment dat haar voeten de grond raken. En dat is niet echt heel handig maar ze zal er vast wel iets op verzinnen.

Het IEP

Vandaag hebben we ook afscheid genomen van alle medewerkers van het IEP. Zij hebben ons stuk voor stuk onwijs bedankt voor alle gedane moeite die wij hebben gedaan. Ook vonden zij het bewonderenswaardig dat wij zoveel tijd en energie in dit project hebben gestoken. En ook waren ze niet gewend aan de lange dagen die wij gemaakt hebben. Blijkbaar is een werkdag hier een stuk korter dan dat wij gewend zijn. Daarnaast hebben ze ontzettend veel van ons geleerd. De school draait nu al een tijdje maar het blijft moeilijk voor hen om contact te houden met de ouders.

Dit moeizame contact zorgt er ook voor dat de participatie van de ouders te wensen overlaat. Door het interviewen van de ouders in hun eigen omgeving hebben ook de medewerkers een duidelijker beeld gekregen van de situatie waarin de kinderen thuis verkeren.

Dit moeizame contact is ook een van de punten die verbeterd moeten worden. Wij als groep hebben al wat ideeën maar dat moet in Nederland allemaal nog uitgewerkt worden. Maar ik denk dat er door de interviews een goede basis is gelegd voor een betere samenwerking tussen ouders en de school. Want de participatie van ouders moet verbeteren om samen tot een betere toekomst te komen in het belang van de special needs kinderen.

Het afscheid

Na een lang en leuk gesprek werd het dan tijd voor een moment waar een ieder een hekel aan heeft. Namelijk het afscheid nemen van mensen waarmee je zo intensief heb samengewerkt en sommige je vrienden zijn geworden. Het is verbazingwekkend dat we in twee weken zo’n goede band hebben kunnen opbouwen met de meeste van de medewerkers. Ik denk dat het ook door de cultuur hier komt, de mensen zijn zo gastvrij en zo bereid om je te helpen dat het vanzelf wel vrienden van je zullen worden.

Het afscheid zelf was een kort maar goed moment. We hebben nog een groepsfoto gemaakt (alweer) en de nodige e-mailadressen uitgewisseld. We zijn weliswaar wel bijna vertrokken uit dit schitterende land maar ze zullen nog van ons horen. Op dit moment wachten we nog op Debbie. Debbie is samen met Maria een directeur van het IEP. We willen graag nog even met haar praten over onze ervaringen, maar Debbie was gedurende ons verblijf nog in Amerika wegens familie omstandigheden. Ik hoop dat we haar kunnen spreken maar als dit niet zo is dan moeten we maar een keertje terugkomen om met haar te praten. Geen slecht idee toch?

Dankwoord

Voordat we de blog afsluiten qua verhalen over onze avonturen wil ik graag nog even de gelegenheid gebruiken om een paar mensen te bedanken. Deze mensen hebben ons verblijf tot een geweldige ervaring gemaakt en ze verdienen het om genoemd te worden.

Als eerste wil ik beginnen met Maria, Maria is een drijvende kracht achter het IEP. We hebben haar leren kennen als een sterke vrouw. Maar tegelijkertijd heeft ze een geweldig gevoel voor humor en zorgt ontzettend goed voor haar mensen. Als we ook maar iets nodig hadden was Maria er als de kippen bij om het te regelen. Ook heb ik heel veel respect voor haar gekregen. Als vrouw is het in Mali gebruikelijk om thuis te blijven en te gaan koken. Zij heeft zich hier echter niks van aangetrokken en heeft een school opgericht die zo goed loopt dat er nog meer scholen in de planning staan.

Daarnaast verdienen alle leraren van het IEP een speciaal bedankje, in de afgelopen periode hebben we een hechte band opgebouwd met deze mensen. Het zijn stuk voor stuk mensen die echt hart voor het onderwijs hebben. Het was af en toe hartverwarmend om hun zien te werken met de special needs kinderen. En dan te bedenken dat de meeste van deze leraren hun opleiding aan het IEP hebben genoten. Ook was het fijn dat ze bijna altijd met ons mee zijn gegaan. Op deze manier hebben niet alleen wij veel geleerd maar hun hebben zelf ook veel ervaring qua manier van interviewen opgedaan.

Ook de twee vertalers zijn van onschatbare waarde voor ons geweest. Beide zijn nog student en studeren Engels aan de universiteit in Bamako. Deze periode was voor hun de mogelijkheid om wat ervaring op te doen. En ik denk dat het zowel voor ons al voor hun een welkome ervaring was. Het praat toch wat makkelijker in het Engels dan in het Frans.

Als laatste van de mensen in Mali willen we graag de kok,chauffeur en ander ondersteunend personeel bedanken. Niks was te gek en alles kon. Wilden we graag pasta eten? Dan krijg je gewoon de rest van de week pasta. Ook de chauffeur was een held. Ik blijf het een prestatie vinden dat we allen nog in leven zijn. En dat is grotendeels te danken aan de chauffeurs die ons door het drukke verkeer in Mali hebben geloodst!

Als laatste wil ik graag u bedanken, de lezer. We vonden het zeer leuk om alle reacties van verschillende kanten te krijgen. Of het nou via de mail, Facebook,reacties op blog of smsjes waren het was een teken dat jullie ons werk waarderen en dat doet ons veel goed!

En hoe verder?

De tijd is rijp om naar huis te gaan. Met frisse tegenzin hebben we alles gepakt en zitten we te wachten op de auto’s. Het was een unieke ervaring en dit had ik voor geen goud willen missen. We zijn voor nu klaar in Mali. Maar ik denk dat we zoveel werk hebben dat we de komende tijd genoeg te doen hebben in Nederland. Wat we allemaal moeten gaan doen is nog onduidelijk maar er zijn een hoop ideeën. Het boek Mali zelf kan nu gesloten worden. Het was een mooie, intensieve, en een ervaring om nooit meer te vergeten.

Voor nu het ga u goed en u hoort nog over onze vorderingen.

Groeten,

Derk van Werkhoven

Only one day to go…

Today started nice and easy as we didn’t have an appointment at the school. Fiona got woken up with a lovely breakfast in bed from Derek! Isn’t he sweet!! After this we joined the others at their breakfast and listened to the complaints about the low supply of food. We decided to go to the shops today to buy something for tomorrow morning so we called Maria to ask what she had planned for the day and if this was possible. Luckily there was nothing planned except for the last-minute appointment we made with the Dutch Embassy. But that appointment was in the afternoon, which meant the morning was ours to spend.

We all packed our suitcases except for Derek, but he has enough time to do that tomorrow. Derk, Bouke and Jill choose for a quite morning inside. They worked on the questionnaire for the Dutch Embassy and Jill was responsible for the photos on the blog and Facebook. She proudly announced today that we have taken more than 3000 photos!! Meanwhile Fiona was determined to visit the market in Kati to buy some nice things. So after 5 requests if anybody wanted to join her for this visit (and no one did) she left by herself for a walk. Of course this walk was heading to the market. But going alone is a bit frightening in this country so she was really happy to notice Derek had followed her and decided to tag along after all. Against his will, no time to pee and without Fiona knowing that he was following her 3 minutes after she left. It’s a funny story really because he didn’t know which direction she went, so he asked the locals where the "Toubabou" went and everyone pointed him in the right direction, making the search for Fiona very easy. It turned out to be a wonderful morning on this typical market. On our way back we bought a lovely grilled corncob from the locals and we met Elaine, who lives next to us and helps to enjoy our stay even better. So we walked back together and tried to have a nice conversation with our terrible French.

Surprisingly the three who stayed at home were watching ‘How I met your mother’ when we returned. After an hour the car arrived that would take us to Bamako for our appointment. We had a slight delay because of a flat tire but we left early so we were still on time at the Dutch Embassy. It was a very informative afternoon talking to To Tjoelker, head of the development corporation, from the Netherlands. She has been here for two months now and has been working on a four-year plan to help structure goals of the Dutch Embassy in corporation with the Malian government. We also met Diourou Cissé who was teaching chemistry and microbiology in the second grade. But he changed his profession, now he works at the Embassy as the assistant of the First Secretary of Education. We gained a lot of knowledge and insights about the priorities of the government. This gave us many possibilities and contacts for students who could come here from different studies.

On the way back from the Embassy to the store Jill and Fiona spotted some lovely vases on the side of the road. Luckily this was near the shop and they decided to run off and see what such a vase would cost them. It was a little bit further than they expected and, again, they were glad to see that Derek had followed them to give some back up. Although the two women could handle themselves pretty well and after a tough negotiation they made a deal on a vase for less than half the price they initially asked. Happy as could be Jill, Fiona and Derek went back to the car where the rest were already waiting with Nutella, cookies and drinks. Then we continued our trip back to Kati.

After we arrived at the white house we had a lovely meal and enjoyed the rest of the evening. In the evening we also had a nice show of lightning in the sky, which we viewed from the roof. We tried to get in contact with Maria for the plans for tomorrow but that didn’t succeed. Tomorrow Derek, Jill and Fiona finally get their tailor-made clothes! And there will probably be a goodbye gathering at the school before we leave.

Greetings, Fiona & Derek

Schoolreisje!

Donderdag 3 augustus.

Een dag waar de meeste van onze groep naar uitkeken. Het was namelijk weer een vrije dag! En hoe kan je zo’n dag beter besteden dan om 6 uur je bed uit te moeten om op reis te gaan. Het klinkt een stuk leuker dan dat het daadwerkelijk was maar wie wat wilt zien moet daar wel iets voor over hebben.

De hele week hadden we al gepraat over de bestemming van vandaag. Zou het 12 uur rijden worden naar Djenne om daar de grootste moskee uit klei ooit te zien? Of zouden we verstandig zijn en kiezen voor de stad Segou die ‘maar’ op drie uur rijden ligt. Nu lang en intensief beraad kozen we uiteindelijk toch maar voor Segou. En ik kan namens de hele groep zeggen dat die keus ons prima bevallen is!

Om 7 uur zou de auto vertrekken, maar zoals je hier kan verwachten was er om 7 uur geen auto te zien. Geeft niks maar ik had toch zeker wel een halfuur langer kunnen slapen. Om half 8 kwam de chauffeur die ons zou brengen dan eindelijk voorrijden. Uit de auto klonk al gezellige muziek en dit zou alleen maar ‘gezelliger’ worden. Nadat we de plaats van bestemming aan de chauffeur hadden medegedeeld kon de reis eindelijk beginnen.

Nog voordat we daadwerkelijk op de weg waren hadden we eigenlijk al genoeg van de muziek. Het leek namelijk wel of de chauffeur doof was want de muziek stond zodanig hard dat zelfs de marktkraampjes aan de kant van de wegen konden meeluisteren. En als het nou goede muziek was dan was het niet heel erg geweest. Maar nee vandaag hebben we 6! uur lang mogen genieten van het beste wat Mali te bieden heeft. En ik kan u zeggen, dat is niet veel! Maar goed na een vermakelijke autorit kwamen we dan aan in het Stadje Segou.

Segou is in vergelijking tot de vorige stad die we bezocht hadden (Bamako) een verademing. Het is hier veel rustiger op straat en je kan er lekker op je gemak rondlopen. De eerste stop was een bedrijfje waar ze kleden maken. Dit doen ze op de traditionele wijze. Het was een zeer leerzaam bezoek. We hebben daar ook zelf nog een klein kleedje gemaakt. Dit moest met behulp van symbolen. Al die symbolen hebben ieder een eigen belevenis. Zo heb je er eentje die staat voor Familie, een voor reizen en ga zo maar door.

Nadat we de uitleg hadden gehad en zelf een poging tot een kleed met betekenis te hebben gemaakt kregen we nog een rondleiding door de rest van het gebouw. Er werden heel veel kleden gemaakt die er echt ongelofelijk mooi uitzagen. Enig minpuntje was dat deze kleden niet te koop waren maar dat ze in opdracht voor een hotel werden gemaakt. Dit zorgde al voor enige bezorgde blikken bij de dames. Er zou toch wel een shop zijn waar ze zelf zo’n kleed konden kopen? Maar gelukkig duurde het niet lang voordat de dames werden gerustgesteld, er was inderdaad een winkeltje waar veel kleden te koop waren. Ik ga hier niet verklappen wat er allemaal gekocht is maar ik kan u zeggen dat we allemaal geslaagd zijn!

Na de aankopen werd het tijd om door te gaan. Als volgende op het programma stond een boottocht over de rivier de Niger op het programma. De Niger is de grootste rivier die door Mali loopt. Maar jammer genoeg wordt deze rivier zo slecht behandeld dat het voor ons westerlingen zeer sterk wordt afgeraden om erin te zwemmen. Dus we hoopten op een goede, degelijke en waterdichte boot. Maar jammer genoeg was onze boot alles behalve goed, degelijk en waterdicht. Voordat we daadwerkelijk konden vertrekken moest er eerst water uit de boot worden geschept. Ik dacht eerst nog dat dit regenwater was maar dit werd al snel tegengesproken. Er was niks mis met de boot hoor! Er zat alleen hier en daar een klein gaatje in de boot volgens de stuurman. En wie zijn wij om dat tegen te spreken. Maar hoe langer we vaarden hoe meer water er de boot binnenkwam. En een zinkende boot midden op de Niger is wel het laatste wat je wilt.

Maar na een hachelijke tocht waren we aangemeerd bij een klein vissersdorpje. Deze mensen wonen het hele jaar hier en verdienen de kost met de vangst van vissen. Nadat we kennisgemaakt hadden met het dorpshoofd werden we gelijk gesommeerd om te gaan zitten en een gesprekje met hun aan te knopen. Uit dit gesprek kwam niet heel veel informatie want hun spraken geen Frans en in het Bambara komen wij tot nu toe nog niet verder dan Hallo en hoe gaat het.

Ondanks dat heb ik toch een goed beeld van hun leefomstandigheden gekregen. Ze leven allemaal nog in rieten hutjes en hun ‘huizen’ zijn allesbehalve comfortabel te noemen. Maar op deze manier vangen ze wel het meeste vis. Dus ze zullen wel weten wat ze aan het doen zijn! De korte ontmoeting werd afgesloten met een kleine gift aan het dorpshoofd (schijnt hier normaal te zijn?) en nadat de boot weer ‘waterdicht’ was gemaakt konden we vertrekken naar de andere kant. Als laatste stond er een bezoek aan een pottenwinkel op het programma. Ook dit was weer een diepe wens van de dames.

De pottenwinkel lag iets verderop waardoor we weer met zijn allen in de gezellige auto werden gepropt. En de pottenwinkel was echt een bezoekje waard! Ze hadden heel, heel veel verschillende soorten potjes, schaaltjes,bekers en spinnen. Iedereen heeft ook hier weer een hoop West Afrikaanse France uitgegeven (schommelde tussen de 3 en 5 euro). Maar als je kijkt hoeveel iedereen heeft gehaald is het bijna voor niks gegeven.

Na deze winkeltocht was het dan weer tijd om naar huis te gaan. De 3 uur durende rit had hier en daar wat hachelijke momenten maar dat zijn we intussen gewend. De woensdag is ook weer ten einde. En morgen wacht er een rustige dag. In mijn agenda staat alleen een bezoek aan de ambassade. Daar gaan we praten over het schoolsysteem en welke verbeteringen zij nog kunnen aandragen.

En na die afspraak zijn we definitief klaar in Mali. We hebben nog een volle vrijdag die we zullen besteden aan het pakken van al onze spullen en het proberen te slapen. En in de avond wordt het tijd om naar Lissabon en daarna Brussel te vliegen. De 18 dagen zijn werkelijk voorbijgevlogen en het wordt tijd om alles wat we hier hebben gehoord te verwerken en in daadwerkelijke plannen om te vormen. Het werk in Mali mag dan wel bijna af zijn, maar we moeten in Nederland nog beginnen!

Groet,

Derk

We leven nog!

Beste Lezers,

Allereerst onze excuses voor het wegblijven van onze verhalen over de afgelopen twee dagen. We hebben het een soort van druk gehad waardoor we telkens kapot waren. En de motivatie om dan nog een wat ervaringen te delen is dan ver te zoeken. Gelukkig was het vandaag een relatief rustige dag waardoor er wel tijd overblijft om een terugblik te werpen op de afgelopen drie dagen.

Zaterdag

De eerste dag van het weekend. Maar weekend betekend jammer genoeg niet dat we konden uitslapen. We hadden met een andere loge van het witte huis afgesproken dat hij ons de kortere weg zou wijzen naar het IEP. Echter door een miscommunicatie kwam hij niet opdagen. En dus zat er voor ons niks anders op dan de lange weg te nemen. Deze weg is een stuk omlopen maar het is wel veiliger want de binnen doorweg kennen we nog niet. En aangezien elk ‘straatje’ hier op elkaar lijkt is verdwalen zo gebeurt.

Maar goed na een wandeltocht van 45 minuten waren we eindelijk bij het IEP. Tot onze grote verrassing mochten we weer mensen gaan interviewen. Er waren nog maar 10 leerlingen te gaan dus met een beetje geluk zou het na vandaag afgelopen zijn met de interviews. Maar zoals verwacht was dit niet het geval. We hadden weliswaar de groep weer in tweeën opgedeeld om zodoende tijd te winnen maar, de afstanden tussen de huizen was zo groot dat we tegen lunchtijd pas 4 interviews hadden afgenomen. Maar haastige spoed is zelden goed dus dan de interviews maar verschuiven naar maandag.

Tijdens lunch werd er medegedeeld dat we ons weer moesten opsplitsen. Fiona Bouke en Jill hebben in de middag een goed gesprek met Maria gevoerd. Door dit gesprek zijn we meer te weten gekomen over hoe Maria de toekomst van het IEP voor zich ziet en ook veel meer over andere problemen waar ze hier tegenaan lopen. Ik denk dat er hoop kansen liggen om vanuit Nederland ondersteuning te geven aan het IEP. Maar dit zullen we in de toekomst moeten uitwerken om echt met een duidelijk plan te kunnen komen.

In de tussentijd zijn Derek en ik op tournee door Kati gegaan. We werden met de tolk en een ‘gids’ de auto ingegooid en zijn gaan rijden naar een andere wijk in Kati. Hier woonde ook een leerling van de Ciwara school en daar mochten we weer een interview houden en nog wat kleren afleveren op verschillende adressen. En het kleren afleveren gaat zoals we ondertussen gewend zijn nooit echt snel. Als ze ons al zien aanlopen worden er overal stoelen vandaan gehaald en moeten we eerst netjes zitten en een gesprek houden voordat we weer naar de volgende mogen. Dit is leuk voor een keertje maar aan het einde van de dag wordt je er toch wel redelijk moe van.

Tevens hebben we die dag kennis gemaakt met de onderdirecteur van het IEP. Hij nodigde ons uit voor een kopje thee en netjes opgevoed zoals wij zijn konden we dat natuurlijk niet weigeren. De thee was heerlijk en als klap op de vuurpijl had hij ook nog voor gefrituurde aardappelen gezorgd. Deze waren heerlijk. Ze zijn een stuk zoeter dan in Nederland en er wordt ook een stuk meer zout opgedaan.

Na de verplichte pitstop mochten we door naar de broer en grootmoeder van Valerie. Valerie is een van de docenten op de Ciwara school. En haar vader is ongeveer 44 jaar geleden verhuist naar Nederland. En ze heeft aan ons gevraagd of het misschien mogelijk is om wat foto’s van haar grootmoeder en oom te maken en in deze in Nederland aan de man te overhandigen. We hebben het adres van de man gekregen dus we gaan proberen om contact met deze persoon te leggen.

Ook heeft Valerie ons meegenomen naar haar huis. Daar heeft ze haar 10 maanden oude baby laten zien en haar man voorgesteld aan ons. Dit was een leuke ervaring voor ons. Maar niet leuk voor de baby dit was namelijk de eerste keer dat hij mensen zoals ons (lees: wit, groot en breed) zag. En telkens als hij ons aankeek barstte hij in huilen uit en durfde voor de eerstkomende vijf minuten niet meer om te kijken. Dat arme ventje ook.

Zondag

Zoals vorige week al vermeld was is zondag hier een dag van collectieve rust. En een dag die je volkomen naar je eigen wensen kan invullen. Op deze dag was een bezoek aan een Afrikaanse kerkdienst gepland maar door een misverstand in de communicatie ging dit jammer genoeg niet door. Maar als tegenprestatie konden we naar de markt in Kati gaan. In tegenstelling tot de markt in Bamako is de markt hier wel fijn om te lopen. Je wordt hier niet om de haverklap aangesproken of meegenomen en ook was er meer tijd om naar spullen te kijken en dingen te kopen.

Derek, Fiona en Jill hebben ieder een stuk stof gekocht in de wetenschap dat het hier zeer goedkoop is om een jurk dan wel pak te laten maken. En op maandagmiddag zijn ze dan ook naar een van de plaatselijke kleermakers gegaan om een pak of jurk uit te kiezen. Bij de een duurde het wat langer dan bij de ander maar uiteindelijk hebben ze allemaal een ontwerp kunnen uitkiezen. Het wordt nu afwachten op het resultaat.

Over de markt valt vast nog veel meer te vertellen maar ik kan dat helaas niet voor jullie doen. Ik had besloten om lekker in het huis te blijven en een keer goed uit te rusten. Maar gelukkig zijn er dit keer wel foto’s gemaakt die we weldra zullen posten.

In de avond hebben we dankzij de kookkunsten van Derek kunnen genieten van een typisch Nederlandse maaltijd namelijk; Pannenkoeken. Derek had met Maria geregeld dat we bij haar pannenkoeken konden maken. En ik kan u vertellen dat dit een welkome afwisseling was. Rijst en kip of pasta gaat na een kleine 12 dagen toch wel een beetje vervelen. Dus een pannenkoek met appel of gewoon heerlijk met stroop was super!

Maandag

De eerste werkdag van onze laatste week hier in Mali. En alhoewel we het nooit met zekerheid kunnen zeggen geloof ik dat we vandaag de laatste interviews hebben gedaan. Ook hebben we een start gemaakt met het interviewen van de docenten. Maar sta me toe om te beginnen met de laatste interviews van de kinderen.

De laatste interviews waren zowel op school als in de ‘huizen’ van de ouders. Ik ben zelf op huisbezoek bij Mody geweest. Mody is een vrolijk ventje wat elke dag gedag komt zeggen op school. En hij vond het dan ook een hele eer dat twee van zijn nieuwe vrienden langskwamen om met zijn moeder te praten. En ook dit gesprek was weer een aparte ervaring. Ik geloof dat we ongeveer vijf minuten bezig zijn geweest om alle mensen te tellen die er in het huis woonden. De eindstand kwam uit op 34 personen. Maar ik denk dat dit zomaar kan oplopen tot tegen de 40. Het duurde namelijk verdacht lang en ze begonnen twee keer opnieuw met tellen. Maar dat horen we dan vast nog wel van hem.

Het laatste interview is afgenomen door Bouke. De afspraak stond eigenlijk gepland om 9 uur in de ochtend maar zoals verwacht waren zowel wij als de ouder niet op school. Dus dan maar hopen dat ze de afspraak niet vergeten was, en om 4 uur kwam ze dan ook voor een gesprek. Ik denk dat ik namens de hele groep kan zeggen dat we toch wel blij zijn dat de interviews met de ouders erop zit. Het is een eer geweest om met de mensen te praten maar na verloop van tijd bespeur je toch wel dat er enige regelmaat ontstaat waardoor je sommige vragen vergeet te stellen. En je wilt toch wel nog wat andere dingen doen. Dus voor nu zijn we klaar met de ouders. Het wordt tijd om alles uit te werken en met ‘oplossingen’ te komen.

Na de ouders willen we ons nu kortstondig richten op de docenten die hier rondlopen. De docenten die hier lopen zijn stuk voor stuk kanjers. De meeste van deze docenten zijn via-via bij het IEP terecht gekomen en hebben hier dan ook hun opleiding gevolgd. De meeste hebben zich in de loop der tijd gespecialiseerd op een bepaald gebied om zodoende de beste ondersteuning te kunnen geven. Het valt wel op dat ze allen weinig gebruik maken van het internet. Ze beseffen niet wat voor schat aan informatie er op het internet te vinden is. En ze kunnen gewoon gebruik maken van het internet op school dus dat zou geen belemmering moeten vormen. Maar misschien dat we daar in de komende dagen nog eens met docenten over zouden kunnen praten.

De toekomst

We hebben nog maar 4 werkdagen te gaan hier in Kati. Waarvan de woensdag al afvalt omdat we een tour door de omgeving krijgen. Het is nog niet duidelijk of we naar Djenne dan wel Segou gaan. Het ligt beide een stuk rijden van Kati vandaan maar het is wel de ultieme mogelijkheid om iets te zien van de omgeving. De rest van de dagen zijn nog blanco voor wat het programma betreft. Er is contact geweest met de ambassade maar het is nog onduidelijk of we er op korte termijn langs kunnen komen. Het lijkt mij persoonlijk zeer waardevol om ook met hun te praten. Zij hebben toch meer expertise en ondersteunen ook het IEP dus misschien dat hun nog met ideeën voor ons komen.

Voor nu wordt het weer tijd om afscheid te nemen. We gaan proberen om ook van de laatste dagen te genieten en u hoort snel weer van ons.

Groet,

Derk