We leven nog!

Beste Lezers,

Allereerst onze excuses voor het wegblijven van onze verhalen over de afgelopen twee dagen. We hebben het een soort van druk gehad waardoor we telkens kapot waren. En de motivatie om dan nog een wat ervaringen te delen is dan ver te zoeken. Gelukkig was het vandaag een relatief rustige dag waardoor er wel tijd overblijft om een terugblik te werpen op de afgelopen drie dagen.

Zaterdag

De eerste dag van het weekend. Maar weekend betekend jammer genoeg niet dat we konden uitslapen. We hadden met een andere loge van het witte huis afgesproken dat hij ons de kortere weg zou wijzen naar het IEP. Echter door een miscommunicatie kwam hij niet opdagen. En dus zat er voor ons niks anders op dan de lange weg te nemen. Deze weg is een stuk omlopen maar het is wel veiliger want de binnen doorweg kennen we nog niet. En aangezien elk ‘straatje’ hier op elkaar lijkt is verdwalen zo gebeurt.

Maar goed na een wandeltocht van 45 minuten waren we eindelijk bij het IEP. Tot onze grote verrassing mochten we weer mensen gaan interviewen. Er waren nog maar 10 leerlingen te gaan dus met een beetje geluk zou het na vandaag afgelopen zijn met de interviews. Maar zoals verwacht was dit niet het geval. We hadden weliswaar de groep weer in tweeën opgedeeld om zodoende tijd te winnen maar, de afstanden tussen de huizen was zo groot dat we tegen lunchtijd pas 4 interviews hadden afgenomen. Maar haastige spoed is zelden goed dus dan de interviews maar verschuiven naar maandag.

Tijdens lunch werd er medegedeeld dat we ons weer moesten opsplitsen. Fiona Bouke en Jill hebben in de middag een goed gesprek met Maria gevoerd. Door dit gesprek zijn we meer te weten gekomen over hoe Maria de toekomst van het IEP voor zich ziet en ook veel meer over andere problemen waar ze hier tegenaan lopen. Ik denk dat er hoop kansen liggen om vanuit Nederland ondersteuning te geven aan het IEP. Maar dit zullen we in de toekomst moeten uitwerken om echt met een duidelijk plan te kunnen komen.

In de tussentijd zijn Derek en ik op tournee door Kati gegaan. We werden met de tolk en een ‘gids’ de auto ingegooid en zijn gaan rijden naar een andere wijk in Kati. Hier woonde ook een leerling van de Ciwara school en daar mochten we weer een interview houden en nog wat kleren afleveren op verschillende adressen. En het kleren afleveren gaat zoals we ondertussen gewend zijn nooit echt snel. Als ze ons al zien aanlopen worden er overal stoelen vandaan gehaald en moeten we eerst netjes zitten en een gesprek houden voordat we weer naar de volgende mogen. Dit is leuk voor een keertje maar aan het einde van de dag wordt je er toch wel redelijk moe van.

Tevens hebben we die dag kennis gemaakt met de onderdirecteur van het IEP. Hij nodigde ons uit voor een kopje thee en netjes opgevoed zoals wij zijn konden we dat natuurlijk niet weigeren. De thee was heerlijk en als klap op de vuurpijl had hij ook nog voor gefrituurde aardappelen gezorgd. Deze waren heerlijk. Ze zijn een stuk zoeter dan in Nederland en er wordt ook een stuk meer zout opgedaan.

Na de verplichte pitstop mochten we door naar de broer en grootmoeder van Valerie. Valerie is een van de docenten op de Ciwara school. En haar vader is ongeveer 44 jaar geleden verhuist naar Nederland. En ze heeft aan ons gevraagd of het misschien mogelijk is om wat foto’s van haar grootmoeder en oom te maken en in deze in Nederland aan de man te overhandigen. We hebben het adres van de man gekregen dus we gaan proberen om contact met deze persoon te leggen.

Ook heeft Valerie ons meegenomen naar haar huis. Daar heeft ze haar 10 maanden oude baby laten zien en haar man voorgesteld aan ons. Dit was een leuke ervaring voor ons. Maar niet leuk voor de baby dit was namelijk de eerste keer dat hij mensen zoals ons (lees: wit, groot en breed) zag. En telkens als hij ons aankeek barstte hij in huilen uit en durfde voor de eerstkomende vijf minuten niet meer om te kijken. Dat arme ventje ook.

Zondag

Zoals vorige week al vermeld was is zondag hier een dag van collectieve rust. En een dag die je volkomen naar je eigen wensen kan invullen. Op deze dag was een bezoek aan een Afrikaanse kerkdienst gepland maar door een misverstand in de communicatie ging dit jammer genoeg niet door. Maar als tegenprestatie konden we naar de markt in Kati gaan. In tegenstelling tot de markt in Bamako is de markt hier wel fijn om te lopen. Je wordt hier niet om de haverklap aangesproken of meegenomen en ook was er meer tijd om naar spullen te kijken en dingen te kopen.

Derek, Fiona en Jill hebben ieder een stuk stof gekocht in de wetenschap dat het hier zeer goedkoop is om een jurk dan wel pak te laten maken. En op maandagmiddag zijn ze dan ook naar een van de plaatselijke kleermakers gegaan om een pak of jurk uit te kiezen. Bij de een duurde het wat langer dan bij de ander maar uiteindelijk hebben ze allemaal een ontwerp kunnen uitkiezen. Het wordt nu afwachten op het resultaat.

Over de markt valt vast nog veel meer te vertellen maar ik kan dat helaas niet voor jullie doen. Ik had besloten om lekker in het huis te blijven en een keer goed uit te rusten. Maar gelukkig zijn er dit keer wel foto’s gemaakt die we weldra zullen posten.

In de avond hebben we dankzij de kookkunsten van Derek kunnen genieten van een typisch Nederlandse maaltijd namelijk; Pannenkoeken. Derek had met Maria geregeld dat we bij haar pannenkoeken konden maken. En ik kan u vertellen dat dit een welkome afwisseling was. Rijst en kip of pasta gaat na een kleine 12 dagen toch wel een beetje vervelen. Dus een pannenkoek met appel of gewoon heerlijk met stroop was super!

Maandag

De eerste werkdag van onze laatste week hier in Mali. En alhoewel we het nooit met zekerheid kunnen zeggen geloof ik dat we vandaag de laatste interviews hebben gedaan. Ook hebben we een start gemaakt met het interviewen van de docenten. Maar sta me toe om te beginnen met de laatste interviews van de kinderen.

De laatste interviews waren zowel op school als in de ‘huizen’ van de ouders. Ik ben zelf op huisbezoek bij Mody geweest. Mody is een vrolijk ventje wat elke dag gedag komt zeggen op school. En hij vond het dan ook een hele eer dat twee van zijn nieuwe vrienden langskwamen om met zijn moeder te praten. En ook dit gesprek was weer een aparte ervaring. Ik geloof dat we ongeveer vijf minuten bezig zijn geweest om alle mensen te tellen die er in het huis woonden. De eindstand kwam uit op 34 personen. Maar ik denk dat dit zomaar kan oplopen tot tegen de 40. Het duurde namelijk verdacht lang en ze begonnen twee keer opnieuw met tellen. Maar dat horen we dan vast nog wel van hem.

Het laatste interview is afgenomen door Bouke. De afspraak stond eigenlijk gepland om 9 uur in de ochtend maar zoals verwacht waren zowel wij als de ouder niet op school. Dus dan maar hopen dat ze de afspraak niet vergeten was, en om 4 uur kwam ze dan ook voor een gesprek. Ik denk dat ik namens de hele groep kan zeggen dat we toch wel blij zijn dat de interviews met de ouders erop zit. Het is een eer geweest om met de mensen te praten maar na verloop van tijd bespeur je toch wel dat er enige regelmaat ontstaat waardoor je sommige vragen vergeet te stellen. En je wilt toch wel nog wat andere dingen doen. Dus voor nu zijn we klaar met de ouders. Het wordt tijd om alles uit te werken en met ‘oplossingen’ te komen.

Na de ouders willen we ons nu kortstondig richten op de docenten die hier rondlopen. De docenten die hier lopen zijn stuk voor stuk kanjers. De meeste van deze docenten zijn via-via bij het IEP terecht gekomen en hebben hier dan ook hun opleiding gevolgd. De meeste hebben zich in de loop der tijd gespecialiseerd op een bepaald gebied om zodoende de beste ondersteuning te kunnen geven. Het valt wel op dat ze allen weinig gebruik maken van het internet. Ze beseffen niet wat voor schat aan informatie er op het internet te vinden is. En ze kunnen gewoon gebruik maken van het internet op school dus dat zou geen belemmering moeten vormen. Maar misschien dat we daar in de komende dagen nog eens met docenten over zouden kunnen praten.

De toekomst

We hebben nog maar 4 werkdagen te gaan hier in Kati. Waarvan de woensdag al afvalt omdat we een tour door de omgeving krijgen. Het is nog niet duidelijk of we naar Djenne dan wel Segou gaan. Het ligt beide een stuk rijden van Kati vandaan maar het is wel de ultieme mogelijkheid om iets te zien van de omgeving. De rest van de dagen zijn nog blanco voor wat het programma betreft. Er is contact geweest met de ambassade maar het is nog onduidelijk of we er op korte termijn langs kunnen komen. Het lijkt mij persoonlijk zeer waardevol om ook met hun te praten. Zij hebben toch meer expertise en ondersteunen ook het IEP dus misschien dat hun nog met ideeën voor ons komen.

Voor nu wordt het weer tijd om afscheid te nemen. We gaan proberen om ook van de laatste dagen te genieten en u hoort snel weer van ons.

Groet,

Derk