Een verrassende dag.

Vandaag was een unieke dag. Dat heeft verschillende oorzaken. Om u een goed beeld van de dag te geven zal ik proberen een klein overzicht van de dag te geven.

Gisteravond hadden we met Maria afgesproken dat we vanochtend ‘vrij’ zouden zijn. Dit was broodnodig want we hadden nog een hoop te doen en dat kan het beste in relatieve rust. Om stipt 9 uur zat iedereen klaar voor een intensieve ochtend met hard werken. En gelijkertijd kwam er een witte Pick-up voor rijden. Deze Pick-up leek verdacht veel op een van de wagens van het IEP. In al onze onschuldigheid gingen we er maar van uit dat de chauffeur iemand anders kwam ophalen. Maar nog geen minuut later stond hij al in de eetkamer. Wij hadden in ons beste Frans/Bambara’s uitgelegd dat we vandaag thuis werkten en dat we pas in de middag weg moesten. Dit leek hij te begrijpen en hij vertrok met een lege auto naar het IEP.

Zoals je van ons kan verwachten hebben we hard gewerkt in de ochtend. We hebben een planning voor de resterende dagen gemaakt en volgens mij staan er goede dingen op het programma. Vanaf nu gaan we ons vooral richten op gesprekken met leraren en andere medewerkers van het IEP. Misschien kunnen zij ons ook nog van input voorzien en we willen graag weten wat we voor hun kunnen betekenen. Ook gaan we proberen om een dagje rond te rijden met de auto. We willen graag nog wat van de omgeving zien en hopen dus ook op een tour du Mali.

Omstreeks 12 uur kwam de tweede medewerker van het IEP langs. Zij kwam vragen waarom wij niet in de ochtend op de school waren. Dit is op zich een goede vraag maar zoals u al heeft kunnen lezen hadden wij een afspraak met Maria. Maar ik geloof dat de communicatie tussen iedereen hier niet zo goed gaat als dat wij gewend zijn. Maar nadat we het hebben uitgelegd leek ze het te begrijpen en wenste ons een prettige middag. En die middag hadden we dus vrij! Wat heerlijk om een middag niks maar dan ook helemaal niks te hoeven doen. Tenzij een van de vrouwelijke leden van de groep het op haar heupen krijgt en voorstelt om een rondje te gaan wandelen. En omdat het toch gevaarlijk is om twee blonde vrouwen de straat op de sturen werden Derek en ik geslachtofferd en mochten mee op de wandeltocht.

Nou ben ik normaal geen fan van wandeltochten. Maar dit keer vond ik het best aangenaam. We zijn begonnen met een korte tocht door Kati. Maar aangezien het best een lastige buurt is om rond te lopen. Lees: geen straatnamen, geen bewijzingen. Was het voor ons niet zo prettig om rond te lopen. Daarom besloten we om via de normale weg te lopen. En Fiona zag al snel een grote heuvel. En u moet weten dat Fiona gek is op bergen. Al sinds het begin van onze trip ‘zeurt’ Fiona om een trip naar de heuvel. De heuvels lijken dichtbij maar de meeste liggen op een uurtje lopen. Maar gelukkig zagen we een kleinere heuvel. En vanaf dat moment was Fiona niet meer te houden, als een kind zo blij rende ze de heuvel op. Ze was helemaal in haar element. En om toe te geven het was een schitterend uitzicht. Vanaf het hoogste punt had je een schitterend zicht over de weide omtrek. Je kreeg een goed beeld over het plaatsje Kati en de omgeving. En ik kan zeggen dat het echt een bezoek waard is. Het is echt een prachtige plaats om te bezoeken. Overal groen en planten. En ook aan mooie vogels en andere dieren is er geen gebrek. Dus bent u ooit op zoek naar een mooi land om te bezoeken. Denk dan eens aan Mali! Het zal uw verwachtingen ruim overtreffen!

Groet,

Derk

P.S. Ik ben in al mijn enthousiasme nog een ding vergeten te vermelden over deze dag. Het is nu ongeveer twee weken geleden sinds dat wij een stukje chocolade hebben mogen proeven. Het is voor onze een hele beproeving om zo lang zonder chocolade te doen. Vooral de dames lijken het lastig te hebben. Indien ze iets te zeuren hebben dan gaat het meestal over het gemis van enige vorm van snoepgoed. En een plaatselijke vrucht wordt hier wel door de Malinesen als snoepgoed gezien zij vinden het een stuk minder. Des te groter was de verbazing dan ook toen Derek een Twix uit zijn koffer haalde. De ogen werden groter en ik bespeurde al enige vorm van kwijl uit de monden van Jill en Fiona. De Twix was helaas een beetje gesmolten dus hun geduld moest nog een uurtje of 3 op de proef worden gesteld. Maar toen de Twix eenmaal goed was waren zo blij als een klein kind. Het snoepgoed werd in vijf 'eerlijke' stukken gedeeld en aanvallen maar. Fiona vloog vanuit haar slaapkamer de woonkamer in om het grootste stuk te krijgen en iedereen was blij. Nu hoeven we nog maar 8! dagen zonder chocolade te leven. Benieuwd of dit gaat lukken.

Markt in Bamako

Vandaag was onze vrije dag die we vol hadden gepland met allemaal leuke dingen. Dus vanochtend weer vroeg eruit om op de school te verzamelen. Er waren ook een aantal kinderen op de school dus dat was al een erg gezellig begin van de dag. Na een korte rit kwamen we bij het Nationaal park en museum van Mali. We kregen een rondleiding in het museum, waar we ook nog de minister van cultuur van Mali tegen kwamen. Er stonden een hoop beelden met mooie betekenissen en dingen die veel betekend hebben in de geschiedenis van het land. Het park was ook erg mooi, vooral met het zonnetje.

Na de rondleiding zijn we met de auto verder Bamako in gereden om de markt op te zoeken. We moesten eerst nog geld wisselen waarna we ons ineens heel rijk voelden omdat 1 euro 655 West Afrikaanse Franken zijn. Er was wel een groot voordeel, de markt hoef je niet te zoeken. Overal waar je kijkt zie je kraampjes en marktjes staan waar dingen worden verkocht. Je kunt echt alles op de markt vinden. Gelukkig hadden we goede begeleiding die ons naar een aantal goede plekken konden brengen. Jill, Bouke en ik hebben al een stof uitgekozen voor onze Malinese jurk of pak. Ook hebben we een aantal sieraden kraampjes bezocht en hebben Bouke en Jill beide een prachtig wandkleed gekocht. We hadden van te voren al een aantal houten of metalen beeldjes gezien en we wilden deze ook erg graag meenemen. Dit was wel even zoeken maar uiteindelijk hadden we toch een plek gevonden waar ze veel mooie dingen hadden. Derk, Derek en ik hebben hier nog een aantal mooie dingen uitgezocht.

Het was een hele overweldigende ervaring! Vooral de combinatie met de drukte, warmte en indrukken die we kregen was heel bijzonder. Erg jammer dat we geen foto’s hebben van de markt, maar we durfden het niet aan om onze camera tevoorschijn te halen. We kregen al zoveel waarschuwingen van ons gezelschap om ons geld goed op te bergen en onze tassen goed bij ons te houden. We waren al lang blij dat we mensen bij hadden die wisten waar we heen moesten en waar we het beste konden zijn. Binnenkort gaan we nog naar een markt in Kati zelf, wat ook ontzettend leuk schijnt te zijn. Hier is het waarschijnlijk minder druk waardoor we de kans hebben om wel wat foto’s te maken.

Xx Fiona

Another day at the office

Dag 7.

Na een alweer veel te korte nacht met veel onweer werd het tijd om ons klaar te maken voor een nieuwe dag. De regen viel met bakken uit de hemel de motivatie om te gaan lopen naar het IEP verdween als sneeuw voor de zon. En des te blijer waren we dan ook toen we een witte auto zagen voorrijden. En die auto leek verdacht veel op een auto van het IEP. Zou het dan toch zo zijn dat we werden gehaald? De deur ging open en daar was onze ‘chauffeur’. Ik denk dat het woord blij wel redelijk de lading van onze gemoedstoestand dekte.

Eenmaal aangekomen bij het IEP werden we opgesplitst in 2 groepen. De mannen en de vrouwen gingen ieder hun eigen weg. De eerste stop voor ons was bij het huis van Makan. Makan is een vriendelijke jongen van 11 jaar. Hij woont in een soort van compound met de rest van de familie. En die vonden het allemaal heel bijzonder dat er 3 grote blanke mannen langskwamen. Het leek wel alsof iedereen met eigen ogen ons wou bekijken. We zaten met ongeveer 10 mensen in een hokje ter grote van een badkamer dus we je kan het op ze minst gezellig noemen. Het valt me trouwens wel op dat er bij elk bezoek minimaal 6 a 10 personen meegaan die zitten, kijken en luisteren. Ook onze vrienden van de Malinese Universiteit gaan altijd mee.

Na een mooi gesprek met de moeder en grootmoeder van Makan werd het tijd om op te stappen. Onderweg kregen we nog een plaatselijke vrucht aangeboden van een van de vrouwen die ons trouw volgen. Alleen Derek en Bouke hadden het lef om die vrucht te proeven. En aan hun gezichten te zien was het erg smakelijk! Ik heb nog nooit iemand zo zuur zien kijken. Het bleek dus dat die vrucht een soort zure mat is maar dan in het kwadraat. Oftewel erg lekker! Eenmaal aangekomen bij het IEP kregen we een van onze vele maaltijden aangeboden. Ik weet niet wat hier normaal is maar ze eten hier ongeveer 4 keer per dag. En dan vinden ze het nog gek dat wij af en toe geen honger hebben. Maar de maaltijden die we wel nemen zijn heerlijk te noemen. Mijn persoonlijke favoriet is het broodje met ei,ui en vlees erin. Maar ook de rest is verrukkelijk!

Na maaltijd 2 werd het tijd om weer verder te gaan. Bouke, Derek en Jill gingen aan de slag met een speech therapist. Fiona en ik mochten weer op huisbezoek. Dit keer was Oesoef aan de beurt. Oessoef is een verstandelijk gehandicapte jongen. Het bijzondere hieraan is dat zijn vader een van de weinigen is die daadwerkelijk begrijpt wat er met Oesoef aan de hand is. Hij vertelde ons duidelijk dat het probleem in de hersenen zit en dat hij het moet accepteren. Dit vind ik vrij bijzonder want de meeste mensen die je spreekt denken dat een handicap een straf van god is en hopen dat hun kind ooit normaal wordt. Ook hebben we een foto van de man zelf gemaakt, aan die foto zelf zit nog een mooi verhaal. Zijn vroegere beste vriend is getrouwd met een Nederlandse vrouw. En die vriend is tevens de vader van een medewerkster van het IEP. En die medewerkster heeft aan ons gevraagd om contact op te nemen met haar vader en hem wat foto’s te sturen. Hij schijnt in Zaandam te wonen dus dat moet helemaal goed komen.

Eenmaal terug op het IEP werd het tijd om te wachten, en dat wachten duurde lang, erg lang! We moesten wachten op de chauffeur die ons naar een adres bracht voor een interview. Tijdens dat wachten ontdekten we dat er domino in de kast lag. Dus mede door de spelletjes domino vloog de tijd voorbij en was het tijd om te vertrekken. En de reis is ook een vermelding waard.

Zoals jullie gisteren konden lezen ben ik geen fan van het plaatselijke verkeer hier. Vooral als je voorin zit ben je de pineut. Ik zal een korte omschrijving van de gewoontes op de weg geven. Ten eerste, zonder toeter zouden er veel, heel veel ongelukken gebeuren. Overal waar de chauffeur een benauwde situatie voorziet toetert hij uit voorzorg. En met zijn rijstijl houdt hij ongeveer ¾ van de tijd zijn duim op de toeter. Dus de mensen weten dat we eraan komen! Ten tweede, het inhalen is hier ook een fenomeen opzich. Kan het niet rechtsom dan doen we het toch gewoon linksom. Gisteren resulteerde dit in twee bijna ongelukken en een hoop oew’s en ah’s. Als laatste is het hier gebruikelijk om zoveel mensen in een auto te stoppen als mogelijk. We rijden hier rond in grote jeeps. Gisteren hadden we een totaal van 12 mensen in de auto. Verre van comfortabel! En vandaag reden we met een pick-up waardoor er 8 personen in de laadbak zaten en 5 in de auto zelf. Erg veilig dus. Maar reden tot klagen mogen we niet hebben. Het kan altijd erger, kijk maar naar de volgepropte bussen die we onderweg tegenkomen.

Eenmaal aangekomen bij het laatste adres maakten we kennis met Atorro. Atoro is een 19jarige gehandicapte jongen. Hij was in extase om ons te ontmoeten. Maar veel aandacht had hij niet. Hij vloog het hele terrein over en pakte alles wat binnen handbereik lag. Op een gegeven moment zagen we hem met een hakbijl in zijn handen wat toch wel voor een lichte hartverzakking zorgde. Maar zoals iedereen is Atorro een zachte lieve jongen en vond fijn om kennis met ons te maken. Ik denk echter dat zijn kleine broertje van anderhalf jaar het een stuk minder vond. Ik weet het niet zeker maar, na de eerste keer zwaaien vloog het arme ventje het huisje in. Hij kwam uit pure nieuwsgierigheid terug maar nadat ik voor een tweede keer zwaaide begon hij te huilen en te vragen om zijn moeder. Maar dat had natuurlijk niks met ons te maken ;)

Na het bezoek werd het tijd om naar huis te gaan. Maar niet voordat we afspraken maakten over morgen. We hebben morgen namelijk een dag ‘vrij’. Vrij is relatief gezien want we hebben afgesproken om naar Bamako te gaan. Dat betekend dat ik weer een uur lang met zweet in mijn handen mag zitten. Maar dat betekent wel dat de dames eindelijk op jurkenjacht kunnen gaan! Ik ben heel erg benieuwd naar de markt van Bamako. Ik ken de plaatselijke markt van mijn eigen dorpje best goed maar heb zo’n idee dat een markt hier toch een beetje anders dan thuis is. Maar ik zie er naar uit!

Ook is het fijn om je gedachten even een dag te kunnen verzetten. Want de dagen die we maken hakken er toch wel behoorlijk in. En ik heb nauwelijks tijd om de indrukken die je hier opdoet te verwerken maar misschien kan dat pas echt goed zodra je thuis bent.

Voor nu is het zaak om even rust te nemen en een filmpje te kijken. Gelukkig heb ik mijn harde schijf meegenomen en deze kan worden aangesloten op de TV. Zodat we elke avond wel even een stukje tv kijken. Altijd wel lekker om te ontspannen. Voor nu is het weer mooi geweest. We laten snel weer wat van ons horen als we terug zijn van Bamako!

Groet,

Derk

Odds, fortune and a beautiful country

What are the odds of finding an American cent in West Africa? Apparently they're not that bad, so it seems, because Derek found one this morning. While we were wading through the muddy trails that are called roads here -with our very fashionable rain ponchos- Derek could not believe his fortune. And he let us know this for it the rest of the 45 min. walk in the rain. This was accompanied by the beautiful singing voices of Fiona and Derk. Not enough that we are already attracting attention in this neighbourhood by having a lighter skin colour. Oh no. It seems we have to make sure that we were acknowledged by singing various songs regarding the rain such as “Its raining men” and “Under my umbrella” accompanied by a little skipping dance. The umbrellas that Derk and Derek were using just completed the picture. The local kids were amazed and called us Tubabu (in English: white people). Well, we are an unusual sight here in Kati. Or … at least we thought we were. This might be the reason why we were so surprised to see another female Tubabu walking towards us on the other side of the road. Keeping in mind that we have not seen any Caucasians since the arrival in Kati last week. After a friendly greeting we continued our walk to our final destination, the Ciwara School.

From there, after the usual very warm welcome from everyone, we quickly proceeded to the main task of our day; the interviews with the parents of the special needs children. We split up into two groups; Derk and Derek went to see the parents of Mahamadou, a mentally challenged boy of 11 years. Fiona and I were able to interview another two children. Even though both kids live in Kati the living conditions were surprisingly different. Sory, a young man of 20 years, who was abandoned by his mother after his birth, lives together with his grandparents, his aunt and his nieces and nephews in a house with little room to move in. The situation is not much better in the outdoor area; rocks and rubble make it hard to move around. The family doesn’t want to move because they fear that Sory won’t be accepted in the new neighbourhood. Sory was the boy who received one of the wheelchairs we brought with us from the Netherlands. His grandmother could not wait to get the wheelchair out of the corner and seat Sory in it to prove its use. He looked very content and happy.

The next stop was Alassane’s home; this is the boy who got the CLEVY keyboard to help him typing on the computer. Again, we were welcomed very warmly by the family. This home was quite different from Sory’s home. It was a stable brick building with a solid tin sheeted roof equipped with things such refrigerator and television. Unfortunately Alassane wasn’t very well. Apparently he got so excited after he heard that we were coming to see him he fell over and bruised his head badly. Luckily our worries about him were quickly taken away after seeing how much he is loved and cared for by his twin brother and his mother; he fell asleep quickly after we arrived.

Back at the school we got our luxury – Nutella and peanut butter bread. Yes, we do get treated very well! Then it was time to hit the road again and visit the local “Reference Centre” we heard so much about the day before. First we were able to ask all our questions to one of the doctors and numerous medical students at the centre. This was followed by a very interesting tour through the various sectors. We were able to see the Radiology Department, the Pharmacy, the Optician, the Consultation Rooms and, last but not least, the Laboratory. Another very interesting part was the Maternity Wing of the centre. This experience made us remember and appreciate how fortunate we are in the Western hemisphere, where having baby is a nothing but a joy, whereas here it could be a life threatening experience. To quote the doctor who so generously showed us his centre “Any help, however small it may seem, will mean a lot to the centre and the community that so much depends on it”.

After a break with a little Frisbee-ing, during which we were curiously being observed by our hosts, we squeezed ourselves, along with 6 others, into the usual 4x4 and headed off towards Bamako. There we were expected by the mother of Aminantha, a child with special needs, who is in the process of setting up an association for parents with handicapped children. The interview went very well, we were able to gather a lot of useful information. Aminantha's mother is very eager to get parents from the neighborhood together to help each other and improve the overall situation of the special needs children. Aminantha was a bit nervous at first with all the unknown people around her but she quickly adapted and interacted with us.

The trip to Bamako was an interesting experience, but the journey there and back to Kati can, without hesitation, be called memorable. I have never in my entire life been so scared. And after seeing the alternating white and green face of Derk, I believe I wasn't the only one. I am quite sure that his foot went through the floor from the numerous attempts to step on the imaginary break from his passenger seat. Definitely an adventure to remember!

Anyway all went well and now we are sitting in the common room writing this blog. I hope we have given an into about our work here. If you have the impression that we are having fun, considering the reason why we are here; you are quite right. We are having a remarkable time. But how can we not feel happy with all these amazing, warm and open people around us? How can we not enjoy our stay here with all the teachers and children who do nothing but smile and who create a wonderful atmosphere which makes our task such a worthwhile experience?! And speaking of odds; how great is the chance of seeing a Malinese person in Bamako on a motorbike wearing a University of Leiden sweatshirt? Well ... we did!

Cheers, Jill

Na regen komt zonneschijn

Na een nacht vol donder en bliksem maar helaas geen regen werden we weer vroeg gewekt voor een dag hard werken. Vandaag hebben we de medische center bezocht hier in Kati, dit was een leerzame ervaring waarbij we een beter beeld hebben verkregen van de gang van zaken binnen dit land en gemeenschap. Het gebouw bestond uit 9 kamers, een hiervan was het medicinale loket, twee kraam kamers, een opslag kamer en de rest waren kamers voor bezoekende patiënten. Het viel me heel erg op dat hygiëne en veiligheid hier geen prioriteiten waren, van de 9 kamers waren er helaas maar twee dat ik wel als schoon beschouwde. Hoewel er binnen bijna elk kamer naald wegwerp dozen stonden, waren deze jammer genoeg ook tot en met de opening gevuld.

De arts zelf was een zeer vriendelijke meneer, hij vertelde hoe hij altijd al arts had willen worden en nu zeer tevreden is met waar hij zit in zijn leven. De drukte daarentegen viel hem wel wat tegen, het medisch centrum staat ter beschikking aan drie gehele dorpen, een schatting van hoeveel mensen dit is had hij niet maar in 2005 was dit geschat op 19,500 inwoners. Heel knap dus aangezien van zijn 8 medewerkers hij de enige afgestudeerde dokter is. De andere medewerkers bestonden uit twee apotheek beheerders, een beveiliger en de rest waren vrijwillige zusters met enkel een twee jarige cursus achter de rug. Best een eng idee om hier iets op te lopen dus.

Uit het bezoek aan de medische center hebben we vernomen dat er veel basis regels moeten worden ingevoerd, denk hierbij bijvoorbeeld aan regels omtrent veiligheid en hygiëne. Ook werd het duidelijk dat er een nauwe samenwerking is met een “reference center” ongeveer een kilometer verder op, dit centrum bezoeken we waarschijnlijk morgen. Ze beschikken daar kennelijk over de medicijnen voorraad, een laboratorium voor verder onderzoek en meer doktoren , dus een goede mogelijkheid om een inzicht te krijgen in de manier van diagnoses en behandelingen.

Na het medische bezoek trokken we weer terug naar de school van Maria. Eerst hebben we een aantal lokale broodjes aangeboden gekregen. Zoals altijd heel lekker! Langzamerhand worden we verliefd op de broodjes. Voor de thuisblijvers zal ik proberen een omschrijving van het heerlijke broodje te geven. Het is een broodje van deeg waar binnen in ei met vlees en ui zit. Ik weet nog niet hoe het gemaakt wordt maar het smaakt voortreffelijk. Tevens kregen we vandaag van Maria ook weer Nutella. En als klap op de vuurpijl was er een pot pindakaas. Voor sommige fijnproevers onder ons was dit een ultiem hoogtepunt. Jawel Derk.

Na de pauze konden we weer verder met hard werken. Vandaag stond er een bezoek van een specialist op het programma. Hij helpt de kinderen met het leren spreken en luisteren. Je zou dus van een Logopedist kunnen spreken. Maar deze man deed veel meer dan dat!

Daarnaast kwamen er nog wat ouders voor het interview wat we hebben opgesteld, maar omdat we niemand wouden laten wachten, hebben we de groep opgesplitst; Fiona en Jill werkten met de specialist terwijl Derk en Derek de overige ouders hebben ondervraagd. De interviews waren indrukwekkend. Ik dacht een idee te hebben van hoe het hier aan toe gaat maar het blijft me toch verbazen hoe zwaar een mens het kan hebben. Mijn respect voor de vrouwen in Mali neemt als maar toe! Ik wou op een gegeven moment bijna zelf aanbieden iemand te ondersteunen was het niet dat ik besef dat het de zelfde situatie alleen maar uitstelt. Het is me daarom nog steeds een genoegen om aan dit project mee te werken zodat er langdurig en consequente steun komt in dit gebied.

U heeft ons eerder horen klagen over het weer. En ik geloof dat onze smeekbedes naar regen vandaag gehoord zijn. Omstreeks het middaguur brak de hemel open. En ik dacht dat ik als half Nederlands en half Brits wel wat regen gewend ben maar deze regenbui was echt verbazingwekkend. Er valt hier in een halfuur zoveel regen dat is niet te geloven. Gelukkig was het daarna al vrij snel weer droog want alleen de dames hadden aan een regenpak of poncho gedacht.

Als een afsluiting van de dag zijn we om 3 uur terug gelopen naar ons “witte huis” waar we met zijn alle heerlijk uitgeput hebben gezeten en ons verworven kennis hebben gedocumenteerd. Er is hier veel werk aan de orde, het is dus een veel belovende dag om nieuwe projecten te bedenken voor een iets wat betere Mali.

Grz Derek

Zondag rustdag

Er is een gezegde dat zegt dat zondag een rustdag is. Dat hebben we vandaag gemerkt in Mali. Het schijn hier normaal te zijn om zo weinig mogelijk te doen op een zondag. En ik kan namens de gehele groep zeggen dat dit ons uitermate goed gelukt is. De zondag is voor velen een dag van reflectie en daarom is het ook tijd voor ons om eens terug te kijken naar de afgelopen dagen en wat we hiervan hebben geleerd en wat we nog kunnen gaan doen in de komende 13 dagen.

Een van de dingen die mij zal bijblijven is de uitermate vriendelijke ontvangst van de mensen hier. Je bent overal welkom en mensen vinden het interessant om met ons te praten. Een voorbeeld hiervan is de al eerder genoemde vrouw waarbij we aten. Maar ook wij proberen wat gastvrijheid te tonen. Zo kwamen er gisteren en vandaag mensen langs die gewoon even wilden weten wie er nu weer in het prachtige land kwamen. Het waren allen vriendelijke mensen die oprecht geïnteresseerd waren. Ook hebben Jill en Bouke een interview afgenomen met een man die een neef was van Maria en een kind had die niet kon horen. Dit was ook weer interessant.

Naast de gastvrijheid valt het ook op dat het erg heet is. Bij een regenseizoen had ik eerder wat regen verwacht. Want dat lijkt logisch toch? Gisteren hebben we echter gehoord dat het hier al 2 a 3 weken geen druppel regen is gevallen. Dat is jammer want nu moeten de paraplu’s en poncho’s in de kast blijven. Het blijft per slot van rekening wel Nederlands om te klagen over het weer niet waar? Op moment van posten 9 uur lokale tijd begint het eindelijk te flitsen. dus met een beetje geluk krijgen we nog regen te zien!

Vandaag was het voor ons ook een dag om te rusten. Dit kwam mede doordat er geen internet was. Er scheen een kabel los te zitten waardoor er geen signaal is. Daardoor hebben we spelletjes kunnen doen en films gekeken. Ook kwam Maria nog even langs. Ze schaamde zich enorm omdat ze ons totaal vergeten was,en ze had het gevoel dat we als gevangenen opgesloten waren. Dit was echter totaal niet het geval. Het was een geweldige dag vandaag waar je lekker je eigen ding hebt kunnen doen en vooral hebt kunnen uitrusten.

Morgen begint de drukte weer, om 08:30 zullen we worden opgehaald door onze chauffeur om naar het medical centre van Kati te gaan. Ook staan er al andere dingen op het programma. Woensdag en vrijdagmiddag zullen we waarschijnlijk naar de markt gaan. Dit komt mede doordat Fiona elk gewaad prachtig vindt en niet kan wachten totdat ze zelf zo’n stuk doek om zich heen kan wikkelen. Dus dat wordt vast een hele beleving. Ook gaan we volgende week zondag naar de kerk toe. Voor de rest zal deze week bestaan uit hard werken en vooral dingen leren. Want daar zijn we voor gekomen.

Tot slotte wil ik iedereen nog bedanken voor de leuke reacties die we zowel op de blog krijgen als op facebook. We vinden het leuk dat mensen ons werk waarderen en dat mensen inzien dat we hier met heel veel plezier werken.

Groet,

Derk

The Power of Physiotherapy

Gisteren was een lange dag, ik was dan ook vroeg naar bed om lekker uit te rusten. Na een koude douche, wat echt heerlijk is met deze hitte, zat ik vanochtend weer fris en fruitig vol energie aan de ontbijt tafel. Bij het ontbijt is onder tussen ook nutella, jam en smeerkaas verschenen in plaats van het gebruikelijke suiker, dat was weer genieten.

Vandaag was ontzettend interessant, er kwam een fysiotherapeut vanuit Bamako naar de school voor de special needs kinderen. Omdat er een tolk geregeld was konden we alles volgen. Hierbij werden verschillende kinderen behandeld van het trainen van de fijne motoriek tot het in beweging houden van gewrichten en het bevorderen van de spierpompfunctie. Daarnaast werden er spierkracht getraind van de belangrijkste grote spieren. We hebben voornamelijk geobserveerd hoe hij de kinderen benaderd en hoe hij behandeld en de kinderen in beweging houdt. We hadden van te voren een vragenlijst gemaakt over zijn werkwijze en ervaringen in Mali. Hij is ook docent en geeft les in fysiotherapie en is een van de weinige op dit vakgebied in Mali. Vandaar dat hij ook bezig is een boek te schrijven in de plaatselijke taal. Het lijkt ons een mooi project om de samenwerking met deze meneer voort te zetten door het maken van presentaties om ouders voor te lichten. Ook heeft hij gevraagd of hij op de hoogte kan worden gehouden van nieuwe technieken in de medische wetenschap.

Er is ook behoefte aan mensen, eventueel fysiotherapie studenten, die de special needs kinderen elke week 2 of 3 keer op deze manier kunnen behandelen. Door deze bewegingen te herhalen zijn de vooruitgangen veel beter. Het blijkt vaak dat de moeders geen tijd en energie hebben om dit te doen omdat zij het hele gezin moet onderhouden. Dit kan ook een heel mooi project worden.

Uit het gesprek met de fysiotherapeut is nog een mooie mogelijkheid ontstaan voor de school. In oktober is er een cursus in Bamako over fysiotherapie, Maria mag hier ook een aantal docenten heen sturen zodat deze meer kennis hebben over de omgang en voortgang van de special needs kinderen. Zo kunnen er op de school dossiers ontstaan waar de informatie en vooruitgang van de kinderen kan worden bijgehouden.

Een mooie vruchtbare dag dus! En we zijn lekker optijd terug bij het huis wat ook heerlijk is. Vanavond komt Maria nog langs en gaan we waarschijnlijk nog ergens heen. Dus dat wordt ook nog gezellig! Morgen is het zondag en heeft iedereen een rust dag, voor ons een mooie gelegenheid om aan het werk te gaan met de gegevens die we uit de intervieuws hebben gehaald. Waarschijnlijk een rustige dag.

Xx, Fiona en Derek

Derk en Derek op kofferjacht

Zoals jullie allemaal wel zullen weten was de koffer met de kleding van Derk verdwenen toen we aankwamen op het vliegveld van Bamako. Na een hoop pogingen om contact te krijgen met TAP besloten we om vandaag naar het vliegveld te gaan om daar te gaan kijken of het mogelijk was om de koffer terug te krijgen en uiteindelijk is dat gelukt. En over de avonturen die we onderweg hebben beleefd wil ik jullie graag een stukje over vertellen.

Omdat zowel ik als Derek niet vloeiend Frans of Bambarees spreekt (understatement)was Maria zo lief om met ons mee te gaan. Dat heeft er echter wel voor gezorgd dat we ongeveer heel Kati en een groot stuk van Bamako van dichtbij hebben kunnen zien. Dat kwam namelijk omdat de auto waarin wij werden rondgereden tevens diende als taxi voor het IEP dat zorgde ervoor dat er veel mensen in de auto kwamen die vrienden of kennissen van Maria waren. En die mensen zijn allemaal zo sociaal en vriendelijk maar daarover later meer.

Doordat we andere mensen in de auto hadden hebben we eerst een tijd rondgereden in Kati. En tot mijn verbazing is de wijk waarin wij verblijven vrij groot. Overal staan kleine winkeltjes waar veel telefoonkaarten en drank wordt verkocht. Ook hebben we een plaatselijk straatfeest gezien maar helaas reden we door waardoor we onze Nederlandse dance moves niet hebben kunnen showen.

Op de weg naar Bamako zat een vriendin van Maria in de auto die wonderbaarlijk goed Engels sprak. En doordat Derek aan de praat raakte met haar kregen we een uitnodiging om ooit nog eens bij haar langs te komen om haar kind te zien en om te praten wat ons zeer leuk leek. Niet wetend dat we niet veel later weer bij haar terecht zouden komen. Maar voordat we terugwaren moesten we eerst terug naar het vliegveld en dat was nog een lang stuk rijden over wegen waar het stikte van de brommertjes en waarvan de meeste chauffeurs lak hebben aan de regels. Ik heb af en toe mijn ogen moeten dichtdoen doordat vooral de scooters als een stelletje gekken rijden.

Toen we eindelijk op het vliegveld aankwamen werden we al snel geholpen door de plaatselijke politie. Zij verwezen ons vriendelijk door en we kwamen terecht bij het bekende loketje waar ik twee dagen eerder al was. Dit keer was er echter goed nieuws! Mijn koffer was door iemand anders meegenomen en daardoor heb ik mijn koffer nooit gezien. Maar de ‘dief’ was wel zo aardig om mijn koffer terug te brengen nadat hij de koffer heeft geopend. Want ik heb de afgelopen twee dagen veel bijzondere mensen gezien maar geen een die 2,11 is. Dus eind goed al goed en ik kan mijn schitterende Afrikaanse gewaad weer uitdoen en in de kast hangen 

Op de terugweg gingen we nog terug naar onze medepassagier. Eenmaal daar aangekomen mochten we gelijk aanschuiven en we hebben kennis gemaakt met haar zoon. Die heeft een typische Afrikaanse naam. Namelijk: HENK. Ik weet niet hoe ze erop is gekomen maar ik vind het een schitterende naam. Het eten was verrukkelijk en ze vond het vooral erg leuk om kennis te maken met ons en onze verhalen te horen. Tevens hebben we een balletje opgegooid over het bezoeken van een Afrikaanse kerk. De kerkmissen schijnen hier veel uitbundiger te zijn en dat willen we natuurlijk graag met ons eigen ogen ontdekken.

Dit was het weer voor vandaag. Wordt tijd voor een slaapje. Morgen weer een lange dag met ervaringen en uitdagingen.

Can’t wait!

Derk.

A long day has ended

Well we just came back from the Ciwara school. What a day we had. We got picked up in the morning with all the things in tow we collected from the great people who donated. So with FOUR bags, THREE wheelchairs and SEVEN people we squeezed into ONE Pick-up truck. AWESOME! At the school we got greeted very warmly by even more children then yesterday. We spent an hour in their classroom and had so much fun. The kids really liked to have their picture taken, posing is their hobby, so it seemed.

But we are not here to just enjoy ourselves, so we got started with what we are here for. There were some mothers waiting for us to answer a questionnaire that we have created last night. What we are interested to know is everything about the overall situation of the family, the child and the education. All the mother were fantastic and answered all -sometimes very intimate- questions as good as they could.

At around three o'clock we were finished with that and we were already then absolutely shattered. The weather was really hot and sticky, I even got a sunburn... without even being in the direct sun more then 5 mins in total!!!

After the interviews we were waiting for all the pupil's parents to come to the school. They are really interested in why we are in Mali and they were eager to meet us. So, after the introductions were made by Derek, (partly in Bambara, well done Derek !!!) Maria told the parents what we are planning to do in the time we are here and what we want to achieve in the future. I have to mention one amazing thing: I never have seen so well-behaved children, EVER. there was no crying or misbehaving, just lovely smiles and fascinated faces! The mothers all were very eager to work with us, so we have a lot of work in front of us in the next couple of days!!!

At long last we came to the best part of the day: We were able to give the donated wheelchairs and also the CLEVY computer keyboard to the children that they were meant for. It was absolutely amazing. One off the older boys, who got a wheelchair, got seated in it, looked at us and ... wheeled away as fast as he could, not to be seen again!

Alasani, the boy who has problems using his hands properly, used the special keyboard to write on the computer and we could see he really enjoyed it.

The clothes and toys that got donated will be given to the children by Maria, because she knows best who need them most. All the pens, notebook, chalk and rulers where given to the teachers at the school. As for the cash donations, we have already a few very important things that are needed, we will need to access how we can spend it in the best possible way...

After the parents had gone, we quickly planned the next couple of days, before we went back to our accommidation. Well not all of us; Derk and Derek went to the airport to see what became of Derk's lost suitcase... . But it is not that Derk has not got anything to wear anymore, oh no, he got his first tailormade suit ever - traditional African style !!! Well, they are not back yet but we will keep you posted!

This is it for now, keep on reading.

Cheers, Jill

Rolstoelen

Wat nog niet vermeld is is dat Debbie en Maria ook hadden gevraagd of we 2 of 3 rolstoelen mee wilden nemen. Na veel telefoontjes naar bedrijven en ziekenhuizen is dit ook gelukt! 1 rolstoel komt van het Franciscus Ziekenhuis en 2 rolstoelen komen van het Rolstoel Centrum Roosendaal! Wij zijn ontzettend blij met deze donaties en hier zullen ze erg veel aan hebben. Het is voor een spastisch jongetje van 2 jaar oud, een meisje van 8 jaar en een jongen van 16.

Vandaag hebben we kennis gemaakt met de school en vergaderd met het bureau van het I.E.P.. Morgen gaan we de spullen die we hebben meegenomen naar de scholen brengen en praten met de ouders en kinderen over de handicappen. Hier zijn erg veel vragen over net als over de diagnose van de ziektes en een oplossing tegen dyslexie. Verder vroegen ze hoe ze de getalenteerde kinderen zouden moeten behandelen, hoe ze het beste uit hun kunnen halen. Dus veel vraagstukken voor ons waar wij ons mee bezig kunnen houden. Vanavond gaan we vragen bedenken voor de ouders over hun kinderen en over de school. Ook is het belangrijk om hierbij de motivatie te peilen en de bereikbaarheid van de school. Omdat er nog veel gehandicapten kinderen niet naar school gaan omdat ouders zich schamen voor de kinderen of omdat de mogelijkheden dit niet toelaten. Dus hier zou eigenlijk ook nog een hoop dingen in moeten veranderen!!

We vinden het allemaal heel leuk hier, het is een hele andere cultuur en manier van leven. Maar het is hier ook heel mooi en heerlijk warm! Eerst even uitrusten en dan weer aan het werk, voorbereiden voor morgen!

Fiona

The first day at the Institut l'Education Populaire

What a trip we had to get here. We flew in the middle of the night from Brussels and arrived at 8:00 o'clock in Lisbon. The day we spent at Lisbon city, where we had a great time!!! We took tram 28 through the city and had a relaxing time in one of the beautiful parks there. Before going back to the airport we ended the day with a meal in Lisbon's city centre.

At long last, after a 39 hour long day we arrived in Bamako airport. Unfortunately not all our luggage took the same flight :(

Derk's suitcase got lost somewhere on the way, we are still trying to locate it. The place we are staying is, against all expectations, absolutely fantastic. We all have our own rooms, and we even got served a hot meal at 3:00 o'clock in the morning.

This morning after only a few precious hours sleep we got shown the school and met the special needs children. They were very pleased to see us and couldn't wait to have their picture taken (the photos will follow).

This was followed by a meeting with the wonderful people who work and live here, to access what has to be done. Tomorrow we're going to speak to some of the parents to see where the problems lay, concerning the daily life with the special needs children.

This is it for now, but we will keep you posted.

Cheers, Jill

We zijn er! Maar Derk's koffer niet

We zijn er!

Op dinsdagmiddag is de reis voor ons dan echt definitief begonnen. Bouke Jill en ik verzamelden op Leiden Centraal om daar vanuit te reizen naar het machtig mooie plaatsje Wouw waar Fiona en Derrek op ons wachten. Na voor sommigen een te korte nacht vertrokken we naar het vliegveld van Brussel. De koffers ingecheckt en gehoopt ze weer terug te zien in Mali (daarover later meer). Kon de reis dan echt beginnen. We vlogen van Brussel naar Lissabon en hadden in Lissabon een gehele dag vrij te besteden.

Lissabon

Zoals gezegd een hele dag vrij in Lissabon. Van te voren was ik er een beetje huiverig voor want je kent de stad niet en je wilt eigenlijk graag verder vliegen naar de eindbestemming maar ik moet zeggen dat Lissabon mij totaal heeft verrast. Het is een schitterende stad met een heel oud centrum met smalle straatjes die op en af gaan. De slimste manier om de stad te bekijken is om tram 28 te pakken. Tram 28 is een oude tramlijn waarop ook nog oude trams door de binnenstad rijden. Het is een schitterend aanzicht om vanuit de tram het dagelijks leven en de omgeving te bekijken. Lissabon is namelijk een erg oude stad met veel pleintjes en parkjes.

En in een van die parkjes hebben wij de rest van de middag vertoefd. Met een aangenaam zonnetje en genoeg water was het prima uit te houden. De middag bestond vooral uit het proberen te slapen en yahtzeeën. Ook frisbeen was een welkome afwisseling. Maar we kwamen er al snel achter dat bij een het richtingsgevoel wat beter was ontwikkeld dan bij de ander waardoor we maar gestopt zijn voordat er mensen echt begonnen te klagen.

Tegenover het park staat de basiliek van Lissabon. We waren er onder de middag al gaan kijken in het indrukwekkende bouwwerk en we kwamen erachter dat we ook de basisiliek konden beklimen om zodoende een schitterend uitzicht over de stad de krijgen. Het minpuntje van de klimtocht was echter dat er een begeleider aan vastzat waardoor je per persoon vijf euro moest betalen om te mogen klimmen naar boven. Vijf euro per persoon vonden we redelijk veel. Gods huis is normaal gratis. Maar we waren wel erg benieuwd waardoor Derek begon af te dingen. En voor 3 euro per persoon mochten we de basiliek beklimmen. Het uitzicht wat we kregen voorgeschoteld was verbluffend. Je zag heel Lissabon en omgeving. Ook mochten we een toren opgaan waar de kerkklokken hingen. Vanaf daar had je het beste uitzicht en was tevens ook de beste plek voor foto’s.

Mali

Met enige vertraging vertrok het vliegtuig van TAP naar Mali. Het bleek 4 uur vliegen te zijn waardoor je de misgelopen slaap fijn kon inhalen. De vlucht heeft zich zonder enige problemen voltrokken waardoor we om 1:40 plaatselijke tijd landen op het vliegveld van Bamako. Het eerste wat me opviel toen ik buiten het vliegtuig kwam was de bedrukkende hitte. Om half 2 ‘s nachts was het namelijk gewoon nog 27 graden. Een heerlijke temperatuur niet?

Toen werd het tijd om de koffers te halen. En al vrij snel hadden we 9 van de 10 koffers. En de band werd steeds leger. En leger en leger. Totdat de man van de band zei dat er geen koffers meer kwamen. Toen had ik wel door dat mijn koffer nog ergens in Brussel of in Lissabon moet zijn. Op het vliegveld van Bamako konden ze ons niet verder helpen omdat we ons kaartje voor een ingecheckte koffer niet hebben gehad terwijl we wel een papier eromheen zagen gaan. Dus dat wordt straks maar even bellen met TAP of zij misschien weten maar mijn koffer is.

Kati.

Op het vliegveld zelf waren wonderbaarlijk veel mensen die met alle plezier onze koffers wilden dragen in ruil voor geld. Gelukkig gingen we niet op het aanbod in en zagen we de chauffeur die ons naar Kati bracht al vrij snel. De rit van Bamako naar Kati duurde ongeveer 25 minuten waarin we vooral over asfalt reden en pas het laatste stukje op een nog nader te ontdekken ondergrond

De wegen zijn eigenlijk beter dan verwacht en op de meeste wegen waren ook nog belicht. Af en toe zag je auto’s voorbij komen waar zodanig op gebouwd was zodat je jezelf afvroeg hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat zoiets op de weg mag rijden. Maar na een halfuurtje rijden kwamen we eindelijk aan in het plaatsje Kati. En na een reis van 24 uur waren we dan eindelijk op plaats van bestemming.

Kati Koko.

Dat is de straat waarin ons huis staat waarin wij zullen verblijven. Het ligt midden in Kati en overal om ons heen zitten kleine woningen waar je geregeld vrouwen in de mooiste gewaden voorbij ziet komen schuifelen.

In het huis waarin wij verblijven hebben wij vier mooie kamers toegewezen gekregen. De kamers beschikken allemaal over airco wat wel fijn is. Ook hebben twee kamers een eigen badkamer waardoor er nooit een lange rij bij de badkamer zal ontstaan. In het midden van het huis is een riante zithoek met een grote tv. Tevens hebben we een eetgelegenheid met uitzicht op Kati.

Op de kamer zelf beschikken we over tweepersoonsbedden met een klamboe. Die klamboe is trouwens nog een heel karwei om erin te duiken als je daar geen ervaring mee hebt. Ik geloof dat ik 10 minuten heb gezocht naar de opening. Pas later kwam ik erachter dat je er gewoon in moest duiken. Weer wat geleerd!

Voor het eten wordt hier gezorgd. Zelfs toen we om 3 uur moe en afgepeigerd binnen kwamen stond er ijskoud water en brood met kip op ons te wachten. Er wordt dus goed voor ons gezorgd!

En nu.

Het is krap 9 uur en de eerste volle dag in Mali kan beginnen. Het ontbijt staat klaar maar de rest is allemaal nog in dromenland waardoor ik de tijd heb om een stukje voor de blog te schrijven. Na het ontbijt is het denk ik het belangrijkste om achter mijn koffer aan te gaan. Met 1 broek en 1 shirt red je het namelijk geen 2,5 week in Mali. En zo’n gewaad waar je de meeste mensen hier rond mee ziet lopen is ook niet aan mij besteed. Of misschien staat het me wel geweldig. Maar daar komen we vanzelf dan wel achter niet waar.

Success

As promised here quick update about the score with the donations that have been made so far. As I wrote in the last blog I was planning to have a charity dinner with some of my friends. And what can I say? It was great, we received a lot more donations, most of it in cash! Thank you so much, girlies! We will let you know what will happen to the money! Keep on reading our blog!

There has a (part)solution been found on the wheelchair problem. We are going to take three wheelchairs with us to Mali on Tuesday, instead of suitcases. But we are still looking for options to ship the other 15 wheelchair to Mali at later date. Any suggestions on how to make it possible? Let us know!

Cheers, Jill

6 Days and counting…

Less than a week to go and we are off to Mali. On Monday evening we had an exciting group chat with Debby Fredo and Annemieke Mol Lous via Skype. Debby is, together with Maria Keita, one of the heads of the IEP facility whereas Annemieke is the driving force here in the Netherlands. Well, we realized there is a lot to do before we are off! But we are getting there. With 46 kg luggage each plus hand luggage we literally will have our hands full. But lets be honest, we would not be able to use all our luggage allowance if it wasn't for all the great help from so many people!

Therefore we would like to thank all the fantastic people who were so generous and donated:

A big “Thank you” to all the employees of the OPCW, who donated a lot of children’s clothes, games, cuddly toys and not to forget a considerable sum of money. What a fantastic result! We are planning on using the money to the greatest benefit for the handicapped children, so keep on following this blog. We will keep you informed!

Also a big “Thank you” to Linda from the LUMC, she donated a big box of stationary, which will be to great benefit to the children and the school in Mali.

We just heard today that we would be able to get 18 wheelchairs from a hospital in Roosendaal. These would be a great help for the handicapped children in the school as well as in their homes! Now we just need to figure out how to transport them to Mali. Maybe there is an airline which would be willing to transport them for the good cause? We will see… ☺

More about it soon.

For tomorrow I have arranged a charity dinner with some friends, which will hopefully be a success. Also more about that in one of the following blogs!

To finish here, we would like to say how overwhelming it has been to see the fantastic response we got after telling about our project. So people, do you have any suggestions or comments? Or you would like to help? Let us know!

Cheers, Jill

For those who wondered who we are.

The Mali 2011 team
Back Row: Jill Arnold, Fiona van Pul
Front Row: Bouke van Haasteren, Derk van Werkhoven, Derek Myers

Gezocht

Beste lezer,

Nog maar 2 weken en we zijn onderweg naar Mali om daar mensen te helpen! We zouden graag zoveel mogelijk spullen meenemen voor de mensen daar. Zoals het toetsenbord van clevy, maar we hebben ook al twee lamineer apparaten en lamineer papier omdat ze daar om hadden gevraagd, heel veel kleurpotloden, normaal papier om op te schrijven, kinderschoenen en een aantal donaties. Maar we zijn nog druk bezig met het regelen van potloden via Ikea en het regelen van 2 rolstoelen voor de kinderen daar. En wij kunnen alle hulp goed gebruiken! Heeft u nog oude spullen of kleren of zou u graag een donatie willen doen aan dit geweldige project voor de mensen in Mali, dat kan! Je kunt reageren op deze blog of een mail sturen naar fionavanpul@hotmail.com, dan neem ik even contact met u op! Indien u mogelijkheden ziet om ons project te helpen willen wij u daar alvast hartelijk voor bedanken.

Fiona

Clevy toetsenbord

Laatst kregen wij de volgende mail van de correspondent uit Mali:
I forgot to mention that we have Alassane, a 9 year old with cerebral palsy, who is learning to read with our reading program. I have tried to have him type on the computer but while not impossible it is difficult for him to control his finger not to touch more than one key. Are there any special keyboards you know of that might be useful to him? still, we are going ahead for practice with the regular keyboard. thanks. debbie

Het blijkt dus dat het jongetje een spastische aandoening heeft waardoor hij niet goed één toets tegelijk in kan drukken en na enig zoeken op het internet kwam ik al snel bij de Clevy boards. Hierbij zijn de toetsen groter dan bij een normaal toetsenbord waardoor het leren voor hem waarschijnlijk een stuk makkelijker wordt. Ook zag ik dat er een plastic overheen zit wat om de toetsen een opstaand randje geeft, dit lijkt me ook goed geschikt omdat alle toetsen dan gescheiden zouden zijn.

Na Clevy benaderd en geïnformeerd te hebben over ons project in Mali kregen we zo´n speciaal toetsenbord met een overlay van hun toegezonden. Wij zijn hun hier erg dankbaar voor en we hopen de kinderen daar in Mali er mee te kunnen helpen!

Groet,

Fiona