Another day at the office

Dag 7.

Na een alweer veel te korte nacht met veel onweer werd het tijd om ons klaar te maken voor een nieuwe dag. De regen viel met bakken uit de hemel de motivatie om te gaan lopen naar het IEP verdween als sneeuw voor de zon. En des te blijer waren we dan ook toen we een witte auto zagen voorrijden. En die auto leek verdacht veel op een auto van het IEP. Zou het dan toch zo zijn dat we werden gehaald? De deur ging open en daar was onze ‘chauffeur’. Ik denk dat het woord blij wel redelijk de lading van onze gemoedstoestand dekte.

Eenmaal aangekomen bij het IEP werden we opgesplitst in 2 groepen. De mannen en de vrouwen gingen ieder hun eigen weg. De eerste stop voor ons was bij het huis van Makan. Makan is een vriendelijke jongen van 11 jaar. Hij woont in een soort van compound met de rest van de familie. En die vonden het allemaal heel bijzonder dat er 3 grote blanke mannen langskwamen. Het leek wel alsof iedereen met eigen ogen ons wou bekijken. We zaten met ongeveer 10 mensen in een hokje ter grote van een badkamer dus we je kan het op ze minst gezellig noemen. Het valt me trouwens wel op dat er bij elk bezoek minimaal 6 a 10 personen meegaan die zitten, kijken en luisteren. Ook onze vrienden van de Malinese Universiteit gaan altijd mee.

Na een mooi gesprek met de moeder en grootmoeder van Makan werd het tijd om op te stappen. Onderweg kregen we nog een plaatselijke vrucht aangeboden van een van de vrouwen die ons trouw volgen. Alleen Derek en Bouke hadden het lef om die vrucht te proeven. En aan hun gezichten te zien was het erg smakelijk! Ik heb nog nooit iemand zo zuur zien kijken. Het bleek dus dat die vrucht een soort zure mat is maar dan in het kwadraat. Oftewel erg lekker! Eenmaal aangekomen bij het IEP kregen we een van onze vele maaltijden aangeboden. Ik weet niet wat hier normaal is maar ze eten hier ongeveer 4 keer per dag. En dan vinden ze het nog gek dat wij af en toe geen honger hebben. Maar de maaltijden die we wel nemen zijn heerlijk te noemen. Mijn persoonlijke favoriet is het broodje met ei,ui en vlees erin. Maar ook de rest is verrukkelijk!

Na maaltijd 2 werd het tijd om weer verder te gaan. Bouke, Derek en Jill gingen aan de slag met een speech therapist. Fiona en ik mochten weer op huisbezoek. Dit keer was Oesoef aan de beurt. Oessoef is een verstandelijk gehandicapte jongen. Het bijzondere hieraan is dat zijn vader een van de weinigen is die daadwerkelijk begrijpt wat er met Oesoef aan de hand is. Hij vertelde ons duidelijk dat het probleem in de hersenen zit en dat hij het moet accepteren. Dit vind ik vrij bijzonder want de meeste mensen die je spreekt denken dat een handicap een straf van god is en hopen dat hun kind ooit normaal wordt. Ook hebben we een foto van de man zelf gemaakt, aan die foto zelf zit nog een mooi verhaal. Zijn vroegere beste vriend is getrouwd met een Nederlandse vrouw. En die vriend is tevens de vader van een medewerkster van het IEP. En die medewerkster heeft aan ons gevraagd om contact op te nemen met haar vader en hem wat foto’s te sturen. Hij schijnt in Zaandam te wonen dus dat moet helemaal goed komen.

Eenmaal terug op het IEP werd het tijd om te wachten, en dat wachten duurde lang, erg lang! We moesten wachten op de chauffeur die ons naar een adres bracht voor een interview. Tijdens dat wachten ontdekten we dat er domino in de kast lag. Dus mede door de spelletjes domino vloog de tijd voorbij en was het tijd om te vertrekken. En de reis is ook een vermelding waard.

Zoals jullie gisteren konden lezen ben ik geen fan van het plaatselijke verkeer hier. Vooral als je voorin zit ben je de pineut. Ik zal een korte omschrijving van de gewoontes op de weg geven. Ten eerste, zonder toeter zouden er veel, heel veel ongelukken gebeuren. Overal waar de chauffeur een benauwde situatie voorziet toetert hij uit voorzorg. En met zijn rijstijl houdt hij ongeveer ¾ van de tijd zijn duim op de toeter. Dus de mensen weten dat we eraan komen! Ten tweede, het inhalen is hier ook een fenomeen opzich. Kan het niet rechtsom dan doen we het toch gewoon linksom. Gisteren resulteerde dit in twee bijna ongelukken en een hoop oew’s en ah’s. Als laatste is het hier gebruikelijk om zoveel mensen in een auto te stoppen als mogelijk. We rijden hier rond in grote jeeps. Gisteren hadden we een totaal van 12 mensen in de auto. Verre van comfortabel! En vandaag reden we met een pick-up waardoor er 8 personen in de laadbak zaten en 5 in de auto zelf. Erg veilig dus. Maar reden tot klagen mogen we niet hebben. Het kan altijd erger, kijk maar naar de volgepropte bussen die we onderweg tegenkomen.

Eenmaal aangekomen bij het laatste adres maakten we kennis met Atorro. Atoro is een 19jarige gehandicapte jongen. Hij was in extase om ons te ontmoeten. Maar veel aandacht had hij niet. Hij vloog het hele terrein over en pakte alles wat binnen handbereik lag. Op een gegeven moment zagen we hem met een hakbijl in zijn handen wat toch wel voor een lichte hartverzakking zorgde. Maar zoals iedereen is Atorro een zachte lieve jongen en vond fijn om kennis met ons te maken. Ik denk echter dat zijn kleine broertje van anderhalf jaar het een stuk minder vond. Ik weet het niet zeker maar, na de eerste keer zwaaien vloog het arme ventje het huisje in. Hij kwam uit pure nieuwsgierigheid terug maar nadat ik voor een tweede keer zwaaide begon hij te huilen en te vragen om zijn moeder. Maar dat had natuurlijk niks met ons te maken ;)

Na het bezoek werd het tijd om naar huis te gaan. Maar niet voordat we afspraken maakten over morgen. We hebben morgen namelijk een dag ‘vrij’. Vrij is relatief gezien want we hebben afgesproken om naar Bamako te gaan. Dat betekend dat ik weer een uur lang met zweet in mijn handen mag zitten. Maar dat betekent wel dat de dames eindelijk op jurkenjacht kunnen gaan! Ik ben heel erg benieuwd naar de markt van Bamako. Ik ken de plaatselijke markt van mijn eigen dorpje best goed maar heb zo’n idee dat een markt hier toch een beetje anders dan thuis is. Maar ik zie er naar uit!

Ook is het fijn om je gedachten even een dag te kunnen verzetten. Want de dagen die we maken hakken er toch wel behoorlijk in. En ik heb nauwelijks tijd om de indrukken die je hier opdoet te verwerken maar misschien kan dat pas echt goed zodra je thuis bent.

Voor nu is het zaak om even rust te nemen en een filmpje te kijken. Gelukkig heb ik mijn harde schijf meegenomen en deze kan worden aangesloten op de TV. Zodat we elke avond wel even een stukje tv kijken. Altijd wel lekker om te ontspannen. Voor nu is het weer mooi geweest. We laten snel weer wat van ons horen als we terug zijn van Bamako!

Groet,

Derk