Daar zijn we weer!

Beste lezer,

Wat fijn om u weer terug te zien op onze blog. Het is inmiddels bijna alweer 2 maanden geleden sinds wij weer terug zijn in Nederland. En sinds die tijd hebben wij alles behalve stil gezeten. In deze eerste blog zal ik eerst kort terugblikken alvorens ik een blik op de toekomst werp.

Wat hebben wij zoal gedaan?

De week na terugkomst werd een volledige rustweek. De opdracht in Mali had namelijk niet alleen een overweldigende hoeveelheid aan indrukken achter gelaten maar ook een vermoeidheid, we hebben daar toch wel erg hard gewerkt. Maar des te gemotiveerder waren we dan ook om na die week rust met frisse moed te starten met het uitwerken van alle documenten.

De eerste taak die we moesten oppakken was om een begin te maken met de zorgdossiers. Deze dossiers zijn namelijk afgelopen week meegegaan met de Minor studenten terug naar Mali. Alle interviews met de ouders van kinderen, fysiotherapeuten en logopedisten staan verwerkt in een zorgplan. Nu kunnen de mensen van de Ciwara school dus per kind bijhouden welke oefeningen zij doet, welke medicatie zij neemt etc. Dat is al een hele stap vooruit!

Ook was er voor ons een taak in het helpen bij het begeleiden van de Minor studenten. De studenten die de Minor Global Awereness volgen zijn afgelopen week voor 4 maanden naar Mali vertrokken. Wij hebben ze in de periode voorafgaand het vertrek veelvuldig gesproken. En daarnaast ook geholpen door het aanbrengen van ideen die zij moesten verwerken in hun projectplan. Ook hebben wij een presentatie gegeven voor alle studenten van de minor. Zodat ook zij weten waar hun studiegenoten naar op reis gaan.

Na al deze drukke bezigheden werd het onderhand tijd om met onze opdrachtgever Annemieke Mol Lous te spreken. Want de oorspronkelijke opdracht luidde dat we naar Mali moesten gaan om te kijken welke verbeteringen er nodig zijn. Nu was het zo dat we een redelijk beeld hadden gekregen en dit ook op papier hadden gezet zodat je zou kunnen zeggen dat de opdracht klaar was en zodoende ons project ook. Maar gelukkig is dit niet het geval!

De Toekomst.

Uit het gesprek met Annemieke kwam naar voren dat wij allen als projectgroep graag door wilden gaan met de dingen waarmee we nu mee bezig waren. Maar hoe pak je dit eigenlijk het beste aan? Na een lange vergadering is er uiteindelijk een idee onstaan over hoe wij onze plannen het beste kunnen samensmelten tot een hanteerbaar idee. En het idee luidt als volgt.

Het voornemen van ons is om te gaan kijken naar een oprichting van een Stichting. Deze stichting is er primair op gericht om een goede ondersteuning te bieden aan schoolgaande kinderen in Kati,Mali. Wij willen deze ondersteuning gaan geven door middel van onder andere het sturen van studenten, het werven van fondsen, en het op andere denkbare manieren ondersteunen van het IEP.

Nu het idee er ligt rijzen er de eerste vragen al, denk bijvoorbeeld al een naam voor een stichting, of de doelstellingen. Dit zijn allemaal zaken waar wij in de komende tijd veel aandacht aan zullen moeten besteden. Maar wij zien dit als een goed initiatief om iets vanuit onszelf op te starten en te verspreiden zonder dat we een afgezaagd riedeltje zullen voordragen.

Kenmerken van een Honours student is dat hij innovatief en ondernemend bezig is. Veel innovatiever en ondernemender dan het oprichten en onderhouden van een stichting kan je als student niet zijn menen wij. Daarnaast is het ook een breed maatschappelijk doel wat we nastreven. Door iets terug te willen geven aan de bevolking van Mali met hulp van de bevolking in Nederland.

Zoals u kunt lezen staan er een hoop dingen te gebeuren. Dit zal allemaal in de loop van de weken opgestart gaan worden. Voor nu denk ik dat er voldoende informatie van zaken is gegeven. En hoop u snel weer te zien bij de volgende blog.

Groet,

Derk van Werkhoven



p.s. Mocht u goede ideen over fondsenwerving, over andere dingen weten waarvan u denkt dat wij misschien geïnteresseerd zouden kunnen zijn schroom dan niet om contact op te nemen!

Dit was het dan!

De afgelopen 16 dagen zijn al een sneltrein voorbij gegaan. De eerste ontmoeting op Leiden Centraal lijkt wel gisteren te zijn geweest. Maar helaas is dit niet waar. Ons bezoek in Mali is definitief ten einde gekomen. Het waren 16 schitterende en onvergetelijke dagen. We hebben zoveel dingen gedaan dat het bijna onmogelijk is om het allemaal te verwoorden. Maar ik wil toch nog even naar de afgelopen 16 dagen kijken. En vertellen wat me is opgevallen. Dan heb ik hiet niet alleen over de positieve dingen maar juist ook over de verbeterpunten. Want daar zijn we uiteindelijk voor, het was en blijft onze taak om een gedegen partner van het IEP te zijn en blijven. En ik heb zo het idee dat de samenwerking tussen het IEP en de hogeschool Leiden nog veel verder kan groeien in de toekomst.

Maar laten we beginnen met onze laatste dag.

De laatste dag in het appartement is altijd een gekke dag. Je weet namelijk dat je nog een hoop dingen moet doen voordat je daadwerkelijk kan vertrekken maar niemand heeft er echt zin in. En dat klopt ook, de meeste van ons sliepen heerlijk uit en besloten om het extreem rustig aan te doen. Alleen sprankelende Fiona had nog genoeg energie om iets van Kati te zien. Uiteindelijk kreeg ze Jill en Derek als beschermheer zover dat ze met haar meegingen. Doel van het uitje was om een kapsalon te vinden waar ze de blonde lokken kon laten invlechten. En dat is ook gelukt. Het klusje duurde ‘maar’ 2,5 uur. En dat is best lang als je bedenkt dat de kapster en haar hulpje alleen Bamanankan spreekt. En laat dat nou net niet echt een makkelijke taal zijn om in 2 weken te leren. Verder dan Hoi,hoe gaat het? en: Ik heb honger. Zijn we namelijk niet geworden.

Maar na die 2,5 uur stilte had je wel een resultaat om u tegen te zeggen. Fiona lijkt nu net een echt Malineesje. En dat komt ook door het feit dat vandaag de jurken en het pak klaar waren bij de kleermaker. Als eerste kreeg Derek zijn ‘pak’. Ik denk alleen dat het woord pak niet geheel de lading dekt. En waarom het niet helemaal de lading dekt? Nou het was namelijk zo, de bovenkant van het pak was geheel als verwacht. Namelijk mooi en netjes. Maar de broek was helaas voor Derek een ander verhaal. Het was namelijk een dichte rok met twee gaten voor je voeten. Persoonlijk vond ik het echt bij hem passen maar hij twijfelde toch wel een beetje over het design. En die twijfel werd alleen maar groter toen we bij het IEP aankwamen.

Bij het IEP eenmaal aangekomen moesten de medewerkers enorm lachen, wat bleek nou? Het gewaad wat Derek heeft gekocht bleek een klassieker te zijn. En zoals elke klassieker heeft deze broek ook een verhaal. De broek was oorspronkelijk een broek voor mannen. Dat is decennia goed gegaan, echter op een gegeven moment in de historie van de mode besloten de vrouwen dat die broek hun misschien ook wel goed stond. En daardoor is de broek in de loop der tijd geëvolueerd tot een broek die door beide sekses gedragen wordt. Dit was echter wel de druppel die de emmer van Derek deed overlopen. Na een kort overleg met Maria heeft hij namelijk besloten dat de broek terug naar de kleermaker mocht. En de tweede keer was het wel een succes. Nu heeft Derek een echt pak en voelt zich een echte Malinees.

Ook de twee dames hebben een jurk gekocht. Over het kiezen van het juiste design was al eerder gepraat maar naarmate de dag des oordeels naderde begon ook te spanning toe te nemen. Want ja hoe komt de jurk er nou definitief uit te zien. En na het zien van de jurken kan ik zeggen dat ze zeer geslaagd zijn. Maar de dames hadden toch nog twee kleine puntjes om te kunnen klagen. Ze hebben namelijk Pofmouwtjes! Jill voelde zich een echt boerenmeisje in haar jurk!. En de jurk is veel en veel te lang. Vooral Fiona ondervond er last van. Er blijft ongeveer 20cm over op het moment dat haar voeten de grond raken. En dat is niet echt heel handig maar ze zal er vast wel iets op verzinnen.

Het IEP

Vandaag hebben we ook afscheid genomen van alle medewerkers van het IEP. Zij hebben ons stuk voor stuk onwijs bedankt voor alle gedane moeite die wij hebben gedaan. Ook vonden zij het bewonderenswaardig dat wij zoveel tijd en energie in dit project hebben gestoken. En ook waren ze niet gewend aan de lange dagen die wij gemaakt hebben. Blijkbaar is een werkdag hier een stuk korter dan dat wij gewend zijn. Daarnaast hebben ze ontzettend veel van ons geleerd. De school draait nu al een tijdje maar het blijft moeilijk voor hen om contact te houden met de ouders.

Dit moeizame contact zorgt er ook voor dat de participatie van de ouders te wensen overlaat. Door het interviewen van de ouders in hun eigen omgeving hebben ook de medewerkers een duidelijker beeld gekregen van de situatie waarin de kinderen thuis verkeren.

Dit moeizame contact is ook een van de punten die verbeterd moeten worden. Wij als groep hebben al wat ideeën maar dat moet in Nederland allemaal nog uitgewerkt worden. Maar ik denk dat er door de interviews een goede basis is gelegd voor een betere samenwerking tussen ouders en de school. Want de participatie van ouders moet verbeteren om samen tot een betere toekomst te komen in het belang van de special needs kinderen.

Het afscheid

Na een lang en leuk gesprek werd het dan tijd voor een moment waar een ieder een hekel aan heeft. Namelijk het afscheid nemen van mensen waarmee je zo intensief heb samengewerkt en sommige je vrienden zijn geworden. Het is verbazingwekkend dat we in twee weken zo’n goede band hebben kunnen opbouwen met de meeste van de medewerkers. Ik denk dat het ook door de cultuur hier komt, de mensen zijn zo gastvrij en zo bereid om je te helpen dat het vanzelf wel vrienden van je zullen worden.

Het afscheid zelf was een kort maar goed moment. We hebben nog een groepsfoto gemaakt (alweer) en de nodige e-mailadressen uitgewisseld. We zijn weliswaar wel bijna vertrokken uit dit schitterende land maar ze zullen nog van ons horen. Op dit moment wachten we nog op Debbie. Debbie is samen met Maria een directeur van het IEP. We willen graag nog even met haar praten over onze ervaringen, maar Debbie was gedurende ons verblijf nog in Amerika wegens familie omstandigheden. Ik hoop dat we haar kunnen spreken maar als dit niet zo is dan moeten we maar een keertje terugkomen om met haar te praten. Geen slecht idee toch?

Dankwoord

Voordat we de blog afsluiten qua verhalen over onze avonturen wil ik graag nog even de gelegenheid gebruiken om een paar mensen te bedanken. Deze mensen hebben ons verblijf tot een geweldige ervaring gemaakt en ze verdienen het om genoemd te worden.

Als eerste wil ik beginnen met Maria, Maria is een drijvende kracht achter het IEP. We hebben haar leren kennen als een sterke vrouw. Maar tegelijkertijd heeft ze een geweldig gevoel voor humor en zorgt ontzettend goed voor haar mensen. Als we ook maar iets nodig hadden was Maria er als de kippen bij om het te regelen. Ook heb ik heel veel respect voor haar gekregen. Als vrouw is het in Mali gebruikelijk om thuis te blijven en te gaan koken. Zij heeft zich hier echter niks van aangetrokken en heeft een school opgericht die zo goed loopt dat er nog meer scholen in de planning staan.

Daarnaast verdienen alle leraren van het IEP een speciaal bedankje, in de afgelopen periode hebben we een hechte band opgebouwd met deze mensen. Het zijn stuk voor stuk mensen die echt hart voor het onderwijs hebben. Het was af en toe hartverwarmend om hun zien te werken met de special needs kinderen. En dan te bedenken dat de meeste van deze leraren hun opleiding aan het IEP hebben genoten. Ook was het fijn dat ze bijna altijd met ons mee zijn gegaan. Op deze manier hebben niet alleen wij veel geleerd maar hun hebben zelf ook veel ervaring qua manier van interviewen opgedaan.

Ook de twee vertalers zijn van onschatbare waarde voor ons geweest. Beide zijn nog student en studeren Engels aan de universiteit in Bamako. Deze periode was voor hun de mogelijkheid om wat ervaring op te doen. En ik denk dat het zowel voor ons al voor hun een welkome ervaring was. Het praat toch wat makkelijker in het Engels dan in het Frans.

Als laatste van de mensen in Mali willen we graag de kok,chauffeur en ander ondersteunend personeel bedanken. Niks was te gek en alles kon. Wilden we graag pasta eten? Dan krijg je gewoon de rest van de week pasta. Ook de chauffeur was een held. Ik blijf het een prestatie vinden dat we allen nog in leven zijn. En dat is grotendeels te danken aan de chauffeurs die ons door het drukke verkeer in Mali hebben geloodst!

Als laatste wil ik graag u bedanken, de lezer. We vonden het zeer leuk om alle reacties van verschillende kanten te krijgen. Of het nou via de mail, Facebook,reacties op blog of smsjes waren het was een teken dat jullie ons werk waarderen en dat doet ons veel goed!

En hoe verder?

De tijd is rijp om naar huis te gaan. Met frisse tegenzin hebben we alles gepakt en zitten we te wachten op de auto’s. Het was een unieke ervaring en dit had ik voor geen goud willen missen. We zijn voor nu klaar in Mali. Maar ik denk dat we zoveel werk hebben dat we de komende tijd genoeg te doen hebben in Nederland. Wat we allemaal moeten gaan doen is nog onduidelijk maar er zijn een hoop ideeën. Het boek Mali zelf kan nu gesloten worden. Het was een mooie, intensieve, en een ervaring om nooit meer te vergeten.

Voor nu het ga u goed en u hoort nog over onze vorderingen.

Groeten,

Derk van Werkhoven

Only one day to go…

Today started nice and easy as we didn’t have an appointment at the school. Fiona got woken up with a lovely breakfast in bed from Derek! Isn’t he sweet!! After this we joined the others at their breakfast and listened to the complaints about the low supply of food. We decided to go to the shops today to buy something for tomorrow morning so we called Maria to ask what she had planned for the day and if this was possible. Luckily there was nothing planned except for the last-minute appointment we made with the Dutch Embassy. But that appointment was in the afternoon, which meant the morning was ours to spend.

We all packed our suitcases except for Derek, but he has enough time to do that tomorrow. Derk, Bouke and Jill choose for a quite morning inside. They worked on the questionnaire for the Dutch Embassy and Jill was responsible for the photos on the blog and Facebook. She proudly announced today that we have taken more than 3000 photos!! Meanwhile Fiona was determined to visit the market in Kati to buy some nice things. So after 5 requests if anybody wanted to join her for this visit (and no one did) she left by herself for a walk. Of course this walk was heading to the market. But going alone is a bit frightening in this country so she was really happy to notice Derek had followed her and decided to tag along after all. Against his will, no time to pee and without Fiona knowing that he was following her 3 minutes after she left. It’s a funny story really because he didn’t know which direction she went, so he asked the locals where the "Toubabou" went and everyone pointed him in the right direction, making the search for Fiona very easy. It turned out to be a wonderful morning on this typical market. On our way back we bought a lovely grilled corncob from the locals and we met Elaine, who lives next to us and helps to enjoy our stay even better. So we walked back together and tried to have a nice conversation with our terrible French.

Surprisingly the three who stayed at home were watching ‘How I met your mother’ when we returned. After an hour the car arrived that would take us to Bamako for our appointment. We had a slight delay because of a flat tire but we left early so we were still on time at the Dutch Embassy. It was a very informative afternoon talking to To Tjoelker, head of the development corporation, from the Netherlands. She has been here for two months now and has been working on a four-year plan to help structure goals of the Dutch Embassy in corporation with the Malian government. We also met Diourou Cissé who was teaching chemistry and microbiology in the second grade. But he changed his profession, now he works at the Embassy as the assistant of the First Secretary of Education. We gained a lot of knowledge and insights about the priorities of the government. This gave us many possibilities and contacts for students who could come here from different studies.

On the way back from the Embassy to the store Jill and Fiona spotted some lovely vases on the side of the road. Luckily this was near the shop and they decided to run off and see what such a vase would cost them. It was a little bit further than they expected and, again, they were glad to see that Derek had followed them to give some back up. Although the two women could handle themselves pretty well and after a tough negotiation they made a deal on a vase for less than half the price they initially asked. Happy as could be Jill, Fiona and Derek went back to the car where the rest were already waiting with Nutella, cookies and drinks. Then we continued our trip back to Kati.

After we arrived at the white house we had a lovely meal and enjoyed the rest of the evening. In the evening we also had a nice show of lightning in the sky, which we viewed from the roof. We tried to get in contact with Maria for the plans for tomorrow but that didn’t succeed. Tomorrow Derek, Jill and Fiona finally get their tailor-made clothes! And there will probably be a goodbye gathering at the school before we leave.

Greetings, Fiona & Derek

Schoolreisje!

Donderdag 3 augustus.

Een dag waar de meeste van onze groep naar uitkeken. Het was namelijk weer een vrije dag! En hoe kan je zo’n dag beter besteden dan om 6 uur je bed uit te moeten om op reis te gaan. Het klinkt een stuk leuker dan dat het daadwerkelijk was maar wie wat wilt zien moet daar wel iets voor over hebben.

De hele week hadden we al gepraat over de bestemming van vandaag. Zou het 12 uur rijden worden naar Djenne om daar de grootste moskee uit klei ooit te zien? Of zouden we verstandig zijn en kiezen voor de stad Segou die ‘maar’ op drie uur rijden ligt. Nu lang en intensief beraad kozen we uiteindelijk toch maar voor Segou. En ik kan namens de hele groep zeggen dat die keus ons prima bevallen is!

Om 7 uur zou de auto vertrekken, maar zoals je hier kan verwachten was er om 7 uur geen auto te zien. Geeft niks maar ik had toch zeker wel een halfuur langer kunnen slapen. Om half 8 kwam de chauffeur die ons zou brengen dan eindelijk voorrijden. Uit de auto klonk al gezellige muziek en dit zou alleen maar ‘gezelliger’ worden. Nadat we de plaats van bestemming aan de chauffeur hadden medegedeeld kon de reis eindelijk beginnen.

Nog voordat we daadwerkelijk op de weg waren hadden we eigenlijk al genoeg van de muziek. Het leek namelijk wel of de chauffeur doof was want de muziek stond zodanig hard dat zelfs de marktkraampjes aan de kant van de wegen konden meeluisteren. En als het nou goede muziek was dan was het niet heel erg geweest. Maar nee vandaag hebben we 6! uur lang mogen genieten van het beste wat Mali te bieden heeft. En ik kan u zeggen, dat is niet veel! Maar goed na een vermakelijke autorit kwamen we dan aan in het Stadje Segou.

Segou is in vergelijking tot de vorige stad die we bezocht hadden (Bamako) een verademing. Het is hier veel rustiger op straat en je kan er lekker op je gemak rondlopen. De eerste stop was een bedrijfje waar ze kleden maken. Dit doen ze op de traditionele wijze. Het was een zeer leerzaam bezoek. We hebben daar ook zelf nog een klein kleedje gemaakt. Dit moest met behulp van symbolen. Al die symbolen hebben ieder een eigen belevenis. Zo heb je er eentje die staat voor Familie, een voor reizen en ga zo maar door.

Nadat we de uitleg hadden gehad en zelf een poging tot een kleed met betekenis te hebben gemaakt kregen we nog een rondleiding door de rest van het gebouw. Er werden heel veel kleden gemaakt die er echt ongelofelijk mooi uitzagen. Enig minpuntje was dat deze kleden niet te koop waren maar dat ze in opdracht voor een hotel werden gemaakt. Dit zorgde al voor enige bezorgde blikken bij de dames. Er zou toch wel een shop zijn waar ze zelf zo’n kleed konden kopen? Maar gelukkig duurde het niet lang voordat de dames werden gerustgesteld, er was inderdaad een winkeltje waar veel kleden te koop waren. Ik ga hier niet verklappen wat er allemaal gekocht is maar ik kan u zeggen dat we allemaal geslaagd zijn!

Na de aankopen werd het tijd om door te gaan. Als volgende op het programma stond een boottocht over de rivier de Niger op het programma. De Niger is de grootste rivier die door Mali loopt. Maar jammer genoeg wordt deze rivier zo slecht behandeld dat het voor ons westerlingen zeer sterk wordt afgeraden om erin te zwemmen. Dus we hoopten op een goede, degelijke en waterdichte boot. Maar jammer genoeg was onze boot alles behalve goed, degelijk en waterdicht. Voordat we daadwerkelijk konden vertrekken moest er eerst water uit de boot worden geschept. Ik dacht eerst nog dat dit regenwater was maar dit werd al snel tegengesproken. Er was niks mis met de boot hoor! Er zat alleen hier en daar een klein gaatje in de boot volgens de stuurman. En wie zijn wij om dat tegen te spreken. Maar hoe langer we vaarden hoe meer water er de boot binnenkwam. En een zinkende boot midden op de Niger is wel het laatste wat je wilt.

Maar na een hachelijke tocht waren we aangemeerd bij een klein vissersdorpje. Deze mensen wonen het hele jaar hier en verdienen de kost met de vangst van vissen. Nadat we kennisgemaakt hadden met het dorpshoofd werden we gelijk gesommeerd om te gaan zitten en een gesprekje met hun aan te knopen. Uit dit gesprek kwam niet heel veel informatie want hun spraken geen Frans en in het Bambara komen wij tot nu toe nog niet verder dan Hallo en hoe gaat het.

Ondanks dat heb ik toch een goed beeld van hun leefomstandigheden gekregen. Ze leven allemaal nog in rieten hutjes en hun ‘huizen’ zijn allesbehalve comfortabel te noemen. Maar op deze manier vangen ze wel het meeste vis. Dus ze zullen wel weten wat ze aan het doen zijn! De korte ontmoeting werd afgesloten met een kleine gift aan het dorpshoofd (schijnt hier normaal te zijn?) en nadat de boot weer ‘waterdicht’ was gemaakt konden we vertrekken naar de andere kant. Als laatste stond er een bezoek aan een pottenwinkel op het programma. Ook dit was weer een diepe wens van de dames.

De pottenwinkel lag iets verderop waardoor we weer met zijn allen in de gezellige auto werden gepropt. En de pottenwinkel was echt een bezoekje waard! Ze hadden heel, heel veel verschillende soorten potjes, schaaltjes,bekers en spinnen. Iedereen heeft ook hier weer een hoop West Afrikaanse France uitgegeven (schommelde tussen de 3 en 5 euro). Maar als je kijkt hoeveel iedereen heeft gehaald is het bijna voor niks gegeven.

Na deze winkeltocht was het dan weer tijd om naar huis te gaan. De 3 uur durende rit had hier en daar wat hachelijke momenten maar dat zijn we intussen gewend. De woensdag is ook weer ten einde. En morgen wacht er een rustige dag. In mijn agenda staat alleen een bezoek aan de ambassade. Daar gaan we praten over het schoolsysteem en welke verbeteringen zij nog kunnen aandragen.

En na die afspraak zijn we definitief klaar in Mali. We hebben nog een volle vrijdag die we zullen besteden aan het pakken van al onze spullen en het proberen te slapen. En in de avond wordt het tijd om naar Lissabon en daarna Brussel te vliegen. De 18 dagen zijn werkelijk voorbijgevlogen en het wordt tijd om alles wat we hier hebben gehoord te verwerken en in daadwerkelijke plannen om te vormen. Het werk in Mali mag dan wel bijna af zijn, maar we moeten in Nederland nog beginnen!

Groet,

Derk

We leven nog!

Beste Lezers,

Allereerst onze excuses voor het wegblijven van onze verhalen over de afgelopen twee dagen. We hebben het een soort van druk gehad waardoor we telkens kapot waren. En de motivatie om dan nog een wat ervaringen te delen is dan ver te zoeken. Gelukkig was het vandaag een relatief rustige dag waardoor er wel tijd overblijft om een terugblik te werpen op de afgelopen drie dagen.

Zaterdag

De eerste dag van het weekend. Maar weekend betekend jammer genoeg niet dat we konden uitslapen. We hadden met een andere loge van het witte huis afgesproken dat hij ons de kortere weg zou wijzen naar het IEP. Echter door een miscommunicatie kwam hij niet opdagen. En dus zat er voor ons niks anders op dan de lange weg te nemen. Deze weg is een stuk omlopen maar het is wel veiliger want de binnen doorweg kennen we nog niet. En aangezien elk ‘straatje’ hier op elkaar lijkt is verdwalen zo gebeurt.

Maar goed na een wandeltocht van 45 minuten waren we eindelijk bij het IEP. Tot onze grote verrassing mochten we weer mensen gaan interviewen. Er waren nog maar 10 leerlingen te gaan dus met een beetje geluk zou het na vandaag afgelopen zijn met de interviews. Maar zoals verwacht was dit niet het geval. We hadden weliswaar de groep weer in tweeën opgedeeld om zodoende tijd te winnen maar, de afstanden tussen de huizen was zo groot dat we tegen lunchtijd pas 4 interviews hadden afgenomen. Maar haastige spoed is zelden goed dus dan de interviews maar verschuiven naar maandag.

Tijdens lunch werd er medegedeeld dat we ons weer moesten opsplitsen. Fiona Bouke en Jill hebben in de middag een goed gesprek met Maria gevoerd. Door dit gesprek zijn we meer te weten gekomen over hoe Maria de toekomst van het IEP voor zich ziet en ook veel meer over andere problemen waar ze hier tegenaan lopen. Ik denk dat er hoop kansen liggen om vanuit Nederland ondersteuning te geven aan het IEP. Maar dit zullen we in de toekomst moeten uitwerken om echt met een duidelijk plan te kunnen komen.

In de tussentijd zijn Derek en ik op tournee door Kati gegaan. We werden met de tolk en een ‘gids’ de auto ingegooid en zijn gaan rijden naar een andere wijk in Kati. Hier woonde ook een leerling van de Ciwara school en daar mochten we weer een interview houden en nog wat kleren afleveren op verschillende adressen. En het kleren afleveren gaat zoals we ondertussen gewend zijn nooit echt snel. Als ze ons al zien aanlopen worden er overal stoelen vandaan gehaald en moeten we eerst netjes zitten en een gesprek houden voordat we weer naar de volgende mogen. Dit is leuk voor een keertje maar aan het einde van de dag wordt je er toch wel redelijk moe van.

Tevens hebben we die dag kennis gemaakt met de onderdirecteur van het IEP. Hij nodigde ons uit voor een kopje thee en netjes opgevoed zoals wij zijn konden we dat natuurlijk niet weigeren. De thee was heerlijk en als klap op de vuurpijl had hij ook nog voor gefrituurde aardappelen gezorgd. Deze waren heerlijk. Ze zijn een stuk zoeter dan in Nederland en er wordt ook een stuk meer zout opgedaan.

Na de verplichte pitstop mochten we door naar de broer en grootmoeder van Valerie. Valerie is een van de docenten op de Ciwara school. En haar vader is ongeveer 44 jaar geleden verhuist naar Nederland. En ze heeft aan ons gevraagd of het misschien mogelijk is om wat foto’s van haar grootmoeder en oom te maken en in deze in Nederland aan de man te overhandigen. We hebben het adres van de man gekregen dus we gaan proberen om contact met deze persoon te leggen.

Ook heeft Valerie ons meegenomen naar haar huis. Daar heeft ze haar 10 maanden oude baby laten zien en haar man voorgesteld aan ons. Dit was een leuke ervaring voor ons. Maar niet leuk voor de baby dit was namelijk de eerste keer dat hij mensen zoals ons (lees: wit, groot en breed) zag. En telkens als hij ons aankeek barstte hij in huilen uit en durfde voor de eerstkomende vijf minuten niet meer om te kijken. Dat arme ventje ook.

Zondag

Zoals vorige week al vermeld was is zondag hier een dag van collectieve rust. En een dag die je volkomen naar je eigen wensen kan invullen. Op deze dag was een bezoek aan een Afrikaanse kerkdienst gepland maar door een misverstand in de communicatie ging dit jammer genoeg niet door. Maar als tegenprestatie konden we naar de markt in Kati gaan. In tegenstelling tot de markt in Bamako is de markt hier wel fijn om te lopen. Je wordt hier niet om de haverklap aangesproken of meegenomen en ook was er meer tijd om naar spullen te kijken en dingen te kopen.

Derek, Fiona en Jill hebben ieder een stuk stof gekocht in de wetenschap dat het hier zeer goedkoop is om een jurk dan wel pak te laten maken. En op maandagmiddag zijn ze dan ook naar een van de plaatselijke kleermakers gegaan om een pak of jurk uit te kiezen. Bij de een duurde het wat langer dan bij de ander maar uiteindelijk hebben ze allemaal een ontwerp kunnen uitkiezen. Het wordt nu afwachten op het resultaat.

Over de markt valt vast nog veel meer te vertellen maar ik kan dat helaas niet voor jullie doen. Ik had besloten om lekker in het huis te blijven en een keer goed uit te rusten. Maar gelukkig zijn er dit keer wel foto’s gemaakt die we weldra zullen posten.

In de avond hebben we dankzij de kookkunsten van Derek kunnen genieten van een typisch Nederlandse maaltijd namelijk; Pannenkoeken. Derek had met Maria geregeld dat we bij haar pannenkoeken konden maken. En ik kan u vertellen dat dit een welkome afwisseling was. Rijst en kip of pasta gaat na een kleine 12 dagen toch wel een beetje vervelen. Dus een pannenkoek met appel of gewoon heerlijk met stroop was super!

Maandag

De eerste werkdag van onze laatste week hier in Mali. En alhoewel we het nooit met zekerheid kunnen zeggen geloof ik dat we vandaag de laatste interviews hebben gedaan. Ook hebben we een start gemaakt met het interviewen van de docenten. Maar sta me toe om te beginnen met de laatste interviews van de kinderen.

De laatste interviews waren zowel op school als in de ‘huizen’ van de ouders. Ik ben zelf op huisbezoek bij Mody geweest. Mody is een vrolijk ventje wat elke dag gedag komt zeggen op school. En hij vond het dan ook een hele eer dat twee van zijn nieuwe vrienden langskwamen om met zijn moeder te praten. En ook dit gesprek was weer een aparte ervaring. Ik geloof dat we ongeveer vijf minuten bezig zijn geweest om alle mensen te tellen die er in het huis woonden. De eindstand kwam uit op 34 personen. Maar ik denk dat dit zomaar kan oplopen tot tegen de 40. Het duurde namelijk verdacht lang en ze begonnen twee keer opnieuw met tellen. Maar dat horen we dan vast nog wel van hem.

Het laatste interview is afgenomen door Bouke. De afspraak stond eigenlijk gepland om 9 uur in de ochtend maar zoals verwacht waren zowel wij als de ouder niet op school. Dus dan maar hopen dat ze de afspraak niet vergeten was, en om 4 uur kwam ze dan ook voor een gesprek. Ik denk dat ik namens de hele groep kan zeggen dat we toch wel blij zijn dat de interviews met de ouders erop zit. Het is een eer geweest om met de mensen te praten maar na verloop van tijd bespeur je toch wel dat er enige regelmaat ontstaat waardoor je sommige vragen vergeet te stellen. En je wilt toch wel nog wat andere dingen doen. Dus voor nu zijn we klaar met de ouders. Het wordt tijd om alles uit te werken en met ‘oplossingen’ te komen.

Na de ouders willen we ons nu kortstondig richten op de docenten die hier rondlopen. De docenten die hier lopen zijn stuk voor stuk kanjers. De meeste van deze docenten zijn via-via bij het IEP terecht gekomen en hebben hier dan ook hun opleiding gevolgd. De meeste hebben zich in de loop der tijd gespecialiseerd op een bepaald gebied om zodoende de beste ondersteuning te kunnen geven. Het valt wel op dat ze allen weinig gebruik maken van het internet. Ze beseffen niet wat voor schat aan informatie er op het internet te vinden is. En ze kunnen gewoon gebruik maken van het internet op school dus dat zou geen belemmering moeten vormen. Maar misschien dat we daar in de komende dagen nog eens met docenten over zouden kunnen praten.

De toekomst

We hebben nog maar 4 werkdagen te gaan hier in Kati. Waarvan de woensdag al afvalt omdat we een tour door de omgeving krijgen. Het is nog niet duidelijk of we naar Djenne dan wel Segou gaan. Het ligt beide een stuk rijden van Kati vandaan maar het is wel de ultieme mogelijkheid om iets te zien van de omgeving. De rest van de dagen zijn nog blanco voor wat het programma betreft. Er is contact geweest met de ambassade maar het is nog onduidelijk of we er op korte termijn langs kunnen komen. Het lijkt mij persoonlijk zeer waardevol om ook met hun te praten. Zij hebben toch meer expertise en ondersteunen ook het IEP dus misschien dat hun nog met ideeën voor ons komen.

Voor nu wordt het weer tijd om afscheid te nemen. We gaan proberen om ook van de laatste dagen te genieten en u hoort snel weer van ons.

Groet,

Derk

Een verrassende dag.

Vandaag was een unieke dag. Dat heeft verschillende oorzaken. Om u een goed beeld van de dag te geven zal ik proberen een klein overzicht van de dag te geven.

Gisteravond hadden we met Maria afgesproken dat we vanochtend ‘vrij’ zouden zijn. Dit was broodnodig want we hadden nog een hoop te doen en dat kan het beste in relatieve rust. Om stipt 9 uur zat iedereen klaar voor een intensieve ochtend met hard werken. En gelijkertijd kwam er een witte Pick-up voor rijden. Deze Pick-up leek verdacht veel op een van de wagens van het IEP. In al onze onschuldigheid gingen we er maar van uit dat de chauffeur iemand anders kwam ophalen. Maar nog geen minuut later stond hij al in de eetkamer. Wij hadden in ons beste Frans/Bambara’s uitgelegd dat we vandaag thuis werkten en dat we pas in de middag weg moesten. Dit leek hij te begrijpen en hij vertrok met een lege auto naar het IEP.

Zoals je van ons kan verwachten hebben we hard gewerkt in de ochtend. We hebben een planning voor de resterende dagen gemaakt en volgens mij staan er goede dingen op het programma. Vanaf nu gaan we ons vooral richten op gesprekken met leraren en andere medewerkers van het IEP. Misschien kunnen zij ons ook nog van input voorzien en we willen graag weten wat we voor hun kunnen betekenen. Ook gaan we proberen om een dagje rond te rijden met de auto. We willen graag nog wat van de omgeving zien en hopen dus ook op een tour du Mali.

Omstreeks 12 uur kwam de tweede medewerker van het IEP langs. Zij kwam vragen waarom wij niet in de ochtend op de school waren. Dit is op zich een goede vraag maar zoals u al heeft kunnen lezen hadden wij een afspraak met Maria. Maar ik geloof dat de communicatie tussen iedereen hier niet zo goed gaat als dat wij gewend zijn. Maar nadat we het hebben uitgelegd leek ze het te begrijpen en wenste ons een prettige middag. En die middag hadden we dus vrij! Wat heerlijk om een middag niks maar dan ook helemaal niks te hoeven doen. Tenzij een van de vrouwelijke leden van de groep het op haar heupen krijgt en voorstelt om een rondje te gaan wandelen. En omdat het toch gevaarlijk is om twee blonde vrouwen de straat op de sturen werden Derek en ik geslachtofferd en mochten mee op de wandeltocht.

Nou ben ik normaal geen fan van wandeltochten. Maar dit keer vond ik het best aangenaam. We zijn begonnen met een korte tocht door Kati. Maar aangezien het best een lastige buurt is om rond te lopen. Lees: geen straatnamen, geen bewijzingen. Was het voor ons niet zo prettig om rond te lopen. Daarom besloten we om via de normale weg te lopen. En Fiona zag al snel een grote heuvel. En u moet weten dat Fiona gek is op bergen. Al sinds het begin van onze trip ‘zeurt’ Fiona om een trip naar de heuvel. De heuvels lijken dichtbij maar de meeste liggen op een uurtje lopen. Maar gelukkig zagen we een kleinere heuvel. En vanaf dat moment was Fiona niet meer te houden, als een kind zo blij rende ze de heuvel op. Ze was helemaal in haar element. En om toe te geven het was een schitterend uitzicht. Vanaf het hoogste punt had je een schitterend zicht over de weide omtrek. Je kreeg een goed beeld over het plaatsje Kati en de omgeving. En ik kan zeggen dat het echt een bezoek waard is. Het is echt een prachtige plaats om te bezoeken. Overal groen en planten. En ook aan mooie vogels en andere dieren is er geen gebrek. Dus bent u ooit op zoek naar een mooi land om te bezoeken. Denk dan eens aan Mali! Het zal uw verwachtingen ruim overtreffen!

Groet,

Derk

P.S. Ik ben in al mijn enthousiasme nog een ding vergeten te vermelden over deze dag. Het is nu ongeveer twee weken geleden sinds dat wij een stukje chocolade hebben mogen proeven. Het is voor onze een hele beproeving om zo lang zonder chocolade te doen. Vooral de dames lijken het lastig te hebben. Indien ze iets te zeuren hebben dan gaat het meestal over het gemis van enige vorm van snoepgoed. En een plaatselijke vrucht wordt hier wel door de Malinesen als snoepgoed gezien zij vinden het een stuk minder. Des te groter was de verbazing dan ook toen Derek een Twix uit zijn koffer haalde. De ogen werden groter en ik bespeurde al enige vorm van kwijl uit de monden van Jill en Fiona. De Twix was helaas een beetje gesmolten dus hun geduld moest nog een uurtje of 3 op de proef worden gesteld. Maar toen de Twix eenmaal goed was waren zo blij als een klein kind. Het snoepgoed werd in vijf 'eerlijke' stukken gedeeld en aanvallen maar. Fiona vloog vanuit haar slaapkamer de woonkamer in om het grootste stuk te krijgen en iedereen was blij. Nu hoeven we nog maar 8! dagen zonder chocolade te leven. Benieuwd of dit gaat lukken.

Markt in Bamako

Vandaag was onze vrije dag die we vol hadden gepland met allemaal leuke dingen. Dus vanochtend weer vroeg eruit om op de school te verzamelen. Er waren ook een aantal kinderen op de school dus dat was al een erg gezellig begin van de dag. Na een korte rit kwamen we bij het Nationaal park en museum van Mali. We kregen een rondleiding in het museum, waar we ook nog de minister van cultuur van Mali tegen kwamen. Er stonden een hoop beelden met mooie betekenissen en dingen die veel betekend hebben in de geschiedenis van het land. Het park was ook erg mooi, vooral met het zonnetje.

Na de rondleiding zijn we met de auto verder Bamako in gereden om de markt op te zoeken. We moesten eerst nog geld wisselen waarna we ons ineens heel rijk voelden omdat 1 euro 655 West Afrikaanse Franken zijn. Er was wel een groot voordeel, de markt hoef je niet te zoeken. Overal waar je kijkt zie je kraampjes en marktjes staan waar dingen worden verkocht. Je kunt echt alles op de markt vinden. Gelukkig hadden we goede begeleiding die ons naar een aantal goede plekken konden brengen. Jill, Bouke en ik hebben al een stof uitgekozen voor onze Malinese jurk of pak. Ook hebben we een aantal sieraden kraampjes bezocht en hebben Bouke en Jill beide een prachtig wandkleed gekocht. We hadden van te voren al een aantal houten of metalen beeldjes gezien en we wilden deze ook erg graag meenemen. Dit was wel even zoeken maar uiteindelijk hadden we toch een plek gevonden waar ze veel mooie dingen hadden. Derk, Derek en ik hebben hier nog een aantal mooie dingen uitgezocht.

Het was een hele overweldigende ervaring! Vooral de combinatie met de drukte, warmte en indrukken die we kregen was heel bijzonder. Erg jammer dat we geen foto’s hebben van de markt, maar we durfden het niet aan om onze camera tevoorschijn te halen. We kregen al zoveel waarschuwingen van ons gezelschap om ons geld goed op te bergen en onze tassen goed bij ons te houden. We waren al lang blij dat we mensen bij hadden die wisten waar we heen moesten en waar we het beste konden zijn. Binnenkort gaan we nog naar een markt in Kati zelf, wat ook ontzettend leuk schijnt te zijn. Hier is het waarschijnlijk minder druk waardoor we de kans hebben om wel wat foto’s te maken.

Xx Fiona

Another day at the office

Dag 7.

Na een alweer veel te korte nacht met veel onweer werd het tijd om ons klaar te maken voor een nieuwe dag. De regen viel met bakken uit de hemel de motivatie om te gaan lopen naar het IEP verdween als sneeuw voor de zon. En des te blijer waren we dan ook toen we een witte auto zagen voorrijden. En die auto leek verdacht veel op een auto van het IEP. Zou het dan toch zo zijn dat we werden gehaald? De deur ging open en daar was onze ‘chauffeur’. Ik denk dat het woord blij wel redelijk de lading van onze gemoedstoestand dekte.

Eenmaal aangekomen bij het IEP werden we opgesplitst in 2 groepen. De mannen en de vrouwen gingen ieder hun eigen weg. De eerste stop voor ons was bij het huis van Makan. Makan is een vriendelijke jongen van 11 jaar. Hij woont in een soort van compound met de rest van de familie. En die vonden het allemaal heel bijzonder dat er 3 grote blanke mannen langskwamen. Het leek wel alsof iedereen met eigen ogen ons wou bekijken. We zaten met ongeveer 10 mensen in een hokje ter grote van een badkamer dus we je kan het op ze minst gezellig noemen. Het valt me trouwens wel op dat er bij elk bezoek minimaal 6 a 10 personen meegaan die zitten, kijken en luisteren. Ook onze vrienden van de Malinese Universiteit gaan altijd mee.

Na een mooi gesprek met de moeder en grootmoeder van Makan werd het tijd om op te stappen. Onderweg kregen we nog een plaatselijke vrucht aangeboden van een van de vrouwen die ons trouw volgen. Alleen Derek en Bouke hadden het lef om die vrucht te proeven. En aan hun gezichten te zien was het erg smakelijk! Ik heb nog nooit iemand zo zuur zien kijken. Het bleek dus dat die vrucht een soort zure mat is maar dan in het kwadraat. Oftewel erg lekker! Eenmaal aangekomen bij het IEP kregen we een van onze vele maaltijden aangeboden. Ik weet niet wat hier normaal is maar ze eten hier ongeveer 4 keer per dag. En dan vinden ze het nog gek dat wij af en toe geen honger hebben. Maar de maaltijden die we wel nemen zijn heerlijk te noemen. Mijn persoonlijke favoriet is het broodje met ei,ui en vlees erin. Maar ook de rest is verrukkelijk!

Na maaltijd 2 werd het tijd om weer verder te gaan. Bouke, Derek en Jill gingen aan de slag met een speech therapist. Fiona en ik mochten weer op huisbezoek. Dit keer was Oesoef aan de beurt. Oessoef is een verstandelijk gehandicapte jongen. Het bijzondere hieraan is dat zijn vader een van de weinigen is die daadwerkelijk begrijpt wat er met Oesoef aan de hand is. Hij vertelde ons duidelijk dat het probleem in de hersenen zit en dat hij het moet accepteren. Dit vind ik vrij bijzonder want de meeste mensen die je spreekt denken dat een handicap een straf van god is en hopen dat hun kind ooit normaal wordt. Ook hebben we een foto van de man zelf gemaakt, aan die foto zelf zit nog een mooi verhaal. Zijn vroegere beste vriend is getrouwd met een Nederlandse vrouw. En die vriend is tevens de vader van een medewerkster van het IEP. En die medewerkster heeft aan ons gevraagd om contact op te nemen met haar vader en hem wat foto’s te sturen. Hij schijnt in Zaandam te wonen dus dat moet helemaal goed komen.

Eenmaal terug op het IEP werd het tijd om te wachten, en dat wachten duurde lang, erg lang! We moesten wachten op de chauffeur die ons naar een adres bracht voor een interview. Tijdens dat wachten ontdekten we dat er domino in de kast lag. Dus mede door de spelletjes domino vloog de tijd voorbij en was het tijd om te vertrekken. En de reis is ook een vermelding waard.

Zoals jullie gisteren konden lezen ben ik geen fan van het plaatselijke verkeer hier. Vooral als je voorin zit ben je de pineut. Ik zal een korte omschrijving van de gewoontes op de weg geven. Ten eerste, zonder toeter zouden er veel, heel veel ongelukken gebeuren. Overal waar de chauffeur een benauwde situatie voorziet toetert hij uit voorzorg. En met zijn rijstijl houdt hij ongeveer ¾ van de tijd zijn duim op de toeter. Dus de mensen weten dat we eraan komen! Ten tweede, het inhalen is hier ook een fenomeen opzich. Kan het niet rechtsom dan doen we het toch gewoon linksom. Gisteren resulteerde dit in twee bijna ongelukken en een hoop oew’s en ah’s. Als laatste is het hier gebruikelijk om zoveel mensen in een auto te stoppen als mogelijk. We rijden hier rond in grote jeeps. Gisteren hadden we een totaal van 12 mensen in de auto. Verre van comfortabel! En vandaag reden we met een pick-up waardoor er 8 personen in de laadbak zaten en 5 in de auto zelf. Erg veilig dus. Maar reden tot klagen mogen we niet hebben. Het kan altijd erger, kijk maar naar de volgepropte bussen die we onderweg tegenkomen.

Eenmaal aangekomen bij het laatste adres maakten we kennis met Atorro. Atoro is een 19jarige gehandicapte jongen. Hij was in extase om ons te ontmoeten. Maar veel aandacht had hij niet. Hij vloog het hele terrein over en pakte alles wat binnen handbereik lag. Op een gegeven moment zagen we hem met een hakbijl in zijn handen wat toch wel voor een lichte hartverzakking zorgde. Maar zoals iedereen is Atorro een zachte lieve jongen en vond fijn om kennis met ons te maken. Ik denk echter dat zijn kleine broertje van anderhalf jaar het een stuk minder vond. Ik weet het niet zeker maar, na de eerste keer zwaaien vloog het arme ventje het huisje in. Hij kwam uit pure nieuwsgierigheid terug maar nadat ik voor een tweede keer zwaaide begon hij te huilen en te vragen om zijn moeder. Maar dat had natuurlijk niks met ons te maken ;)

Na het bezoek werd het tijd om naar huis te gaan. Maar niet voordat we afspraken maakten over morgen. We hebben morgen namelijk een dag ‘vrij’. Vrij is relatief gezien want we hebben afgesproken om naar Bamako te gaan. Dat betekend dat ik weer een uur lang met zweet in mijn handen mag zitten. Maar dat betekent wel dat de dames eindelijk op jurkenjacht kunnen gaan! Ik ben heel erg benieuwd naar de markt van Bamako. Ik ken de plaatselijke markt van mijn eigen dorpje best goed maar heb zo’n idee dat een markt hier toch een beetje anders dan thuis is. Maar ik zie er naar uit!

Ook is het fijn om je gedachten even een dag te kunnen verzetten. Want de dagen die we maken hakken er toch wel behoorlijk in. En ik heb nauwelijks tijd om de indrukken die je hier opdoet te verwerken maar misschien kan dat pas echt goed zodra je thuis bent.

Voor nu is het zaak om even rust te nemen en een filmpje te kijken. Gelukkig heb ik mijn harde schijf meegenomen en deze kan worden aangesloten op de TV. Zodat we elke avond wel even een stukje tv kijken. Altijd wel lekker om te ontspannen. Voor nu is het weer mooi geweest. We laten snel weer wat van ons horen als we terug zijn van Bamako!

Groet,

Derk

Odds, fortune and a beautiful country

What are the odds of finding an American cent in West Africa? Apparently they're not that bad, so it seems, because Derek found one this morning. While we were wading through the muddy trails that are called roads here -with our very fashionable rain ponchos- Derek could not believe his fortune. And he let us know this for it the rest of the 45 min. walk in the rain. This was accompanied by the beautiful singing voices of Fiona and Derk. Not enough that we are already attracting attention in this neighbourhood by having a lighter skin colour. Oh no. It seems we have to make sure that we were acknowledged by singing various songs regarding the rain such as “Its raining men” and “Under my umbrella” accompanied by a little skipping dance. The umbrellas that Derk and Derek were using just completed the picture. The local kids were amazed and called us Tubabu (in English: white people). Well, we are an unusual sight here in Kati. Or … at least we thought we were. This might be the reason why we were so surprised to see another female Tubabu walking towards us on the other side of the road. Keeping in mind that we have not seen any Caucasians since the arrival in Kati last week. After a friendly greeting we continued our walk to our final destination, the Ciwara School.

From there, after the usual very warm welcome from everyone, we quickly proceeded to the main task of our day; the interviews with the parents of the special needs children. We split up into two groups; Derk and Derek went to see the parents of Mahamadou, a mentally challenged boy of 11 years. Fiona and I were able to interview another two children. Even though both kids live in Kati the living conditions were surprisingly different. Sory, a young man of 20 years, who was abandoned by his mother after his birth, lives together with his grandparents, his aunt and his nieces and nephews in a house with little room to move in. The situation is not much better in the outdoor area; rocks and rubble make it hard to move around. The family doesn’t want to move because they fear that Sory won’t be accepted in the new neighbourhood. Sory was the boy who received one of the wheelchairs we brought with us from the Netherlands. His grandmother could not wait to get the wheelchair out of the corner and seat Sory in it to prove its use. He looked very content and happy.

The next stop was Alassane’s home; this is the boy who got the CLEVY keyboard to help him typing on the computer. Again, we were welcomed very warmly by the family. This home was quite different from Sory’s home. It was a stable brick building with a solid tin sheeted roof equipped with things such refrigerator and television. Unfortunately Alassane wasn’t very well. Apparently he got so excited after he heard that we were coming to see him he fell over and bruised his head badly. Luckily our worries about him were quickly taken away after seeing how much he is loved and cared for by his twin brother and his mother; he fell asleep quickly after we arrived.

Back at the school we got our luxury – Nutella and peanut butter bread. Yes, we do get treated very well! Then it was time to hit the road again and visit the local “Reference Centre” we heard so much about the day before. First we were able to ask all our questions to one of the doctors and numerous medical students at the centre. This was followed by a very interesting tour through the various sectors. We were able to see the Radiology Department, the Pharmacy, the Optician, the Consultation Rooms and, last but not least, the Laboratory. Another very interesting part was the Maternity Wing of the centre. This experience made us remember and appreciate how fortunate we are in the Western hemisphere, where having baby is a nothing but a joy, whereas here it could be a life threatening experience. To quote the doctor who so generously showed us his centre “Any help, however small it may seem, will mean a lot to the centre and the community that so much depends on it”.

After a break with a little Frisbee-ing, during which we were curiously being observed by our hosts, we squeezed ourselves, along with 6 others, into the usual 4x4 and headed off towards Bamako. There we were expected by the mother of Aminantha, a child with special needs, who is in the process of setting up an association for parents with handicapped children. The interview went very well, we were able to gather a lot of useful information. Aminantha's mother is very eager to get parents from the neighborhood together to help each other and improve the overall situation of the special needs children. Aminantha was a bit nervous at first with all the unknown people around her but she quickly adapted and interacted with us.

The trip to Bamako was an interesting experience, but the journey there and back to Kati can, without hesitation, be called memorable. I have never in my entire life been so scared. And after seeing the alternating white and green face of Derk, I believe I wasn't the only one. I am quite sure that his foot went through the floor from the numerous attempts to step on the imaginary break from his passenger seat. Definitely an adventure to remember!

Anyway all went well and now we are sitting in the common room writing this blog. I hope we have given an into about our work here. If you have the impression that we are having fun, considering the reason why we are here; you are quite right. We are having a remarkable time. But how can we not feel happy with all these amazing, warm and open people around us? How can we not enjoy our stay here with all the teachers and children who do nothing but smile and who create a wonderful atmosphere which makes our task such a worthwhile experience?! And speaking of odds; how great is the chance of seeing a Malinese person in Bamako on a motorbike wearing a University of Leiden sweatshirt? Well ... we did!

Cheers, Jill

Na regen komt zonneschijn

Na een nacht vol donder en bliksem maar helaas geen regen werden we weer vroeg gewekt voor een dag hard werken. Vandaag hebben we de medische center bezocht hier in Kati, dit was een leerzame ervaring waarbij we een beter beeld hebben verkregen van de gang van zaken binnen dit land en gemeenschap. Het gebouw bestond uit 9 kamers, een hiervan was het medicinale loket, twee kraam kamers, een opslag kamer en de rest waren kamers voor bezoekende patiënten. Het viel me heel erg op dat hygiëne en veiligheid hier geen prioriteiten waren, van de 9 kamers waren er helaas maar twee dat ik wel als schoon beschouwde. Hoewel er binnen bijna elk kamer naald wegwerp dozen stonden, waren deze jammer genoeg ook tot en met de opening gevuld.

De arts zelf was een zeer vriendelijke meneer, hij vertelde hoe hij altijd al arts had willen worden en nu zeer tevreden is met waar hij zit in zijn leven. De drukte daarentegen viel hem wel wat tegen, het medisch centrum staat ter beschikking aan drie gehele dorpen, een schatting van hoeveel mensen dit is had hij niet maar in 2005 was dit geschat op 19,500 inwoners. Heel knap dus aangezien van zijn 8 medewerkers hij de enige afgestudeerde dokter is. De andere medewerkers bestonden uit twee apotheek beheerders, een beveiliger en de rest waren vrijwillige zusters met enkel een twee jarige cursus achter de rug. Best een eng idee om hier iets op te lopen dus.

Uit het bezoek aan de medische center hebben we vernomen dat er veel basis regels moeten worden ingevoerd, denk hierbij bijvoorbeeld aan regels omtrent veiligheid en hygiëne. Ook werd het duidelijk dat er een nauwe samenwerking is met een “reference center” ongeveer een kilometer verder op, dit centrum bezoeken we waarschijnlijk morgen. Ze beschikken daar kennelijk over de medicijnen voorraad, een laboratorium voor verder onderzoek en meer doktoren , dus een goede mogelijkheid om een inzicht te krijgen in de manier van diagnoses en behandelingen.

Na het medische bezoek trokken we weer terug naar de school van Maria. Eerst hebben we een aantal lokale broodjes aangeboden gekregen. Zoals altijd heel lekker! Langzamerhand worden we verliefd op de broodjes. Voor de thuisblijvers zal ik proberen een omschrijving van het heerlijke broodje te geven. Het is een broodje van deeg waar binnen in ei met vlees en ui zit. Ik weet nog niet hoe het gemaakt wordt maar het smaakt voortreffelijk. Tevens kregen we vandaag van Maria ook weer Nutella. En als klap op de vuurpijl was er een pot pindakaas. Voor sommige fijnproevers onder ons was dit een ultiem hoogtepunt. Jawel Derk.

Na de pauze konden we weer verder met hard werken. Vandaag stond er een bezoek van een specialist op het programma. Hij helpt de kinderen met het leren spreken en luisteren. Je zou dus van een Logopedist kunnen spreken. Maar deze man deed veel meer dan dat!

Daarnaast kwamen er nog wat ouders voor het interview wat we hebben opgesteld, maar omdat we niemand wouden laten wachten, hebben we de groep opgesplitst; Fiona en Jill werkten met de specialist terwijl Derk en Derek de overige ouders hebben ondervraagd. De interviews waren indrukwekkend. Ik dacht een idee te hebben van hoe het hier aan toe gaat maar het blijft me toch verbazen hoe zwaar een mens het kan hebben. Mijn respect voor de vrouwen in Mali neemt als maar toe! Ik wou op een gegeven moment bijna zelf aanbieden iemand te ondersteunen was het niet dat ik besef dat het de zelfde situatie alleen maar uitstelt. Het is me daarom nog steeds een genoegen om aan dit project mee te werken zodat er langdurig en consequente steun komt in dit gebied.

U heeft ons eerder horen klagen over het weer. En ik geloof dat onze smeekbedes naar regen vandaag gehoord zijn. Omstreeks het middaguur brak de hemel open. En ik dacht dat ik als half Nederlands en half Brits wel wat regen gewend ben maar deze regenbui was echt verbazingwekkend. Er valt hier in een halfuur zoveel regen dat is niet te geloven. Gelukkig was het daarna al vrij snel weer droog want alleen de dames hadden aan een regenpak of poncho gedacht.

Als een afsluiting van de dag zijn we om 3 uur terug gelopen naar ons “witte huis” waar we met zijn alle heerlijk uitgeput hebben gezeten en ons verworven kennis hebben gedocumenteerd. Er is hier veel werk aan de orde, het is dus een veel belovende dag om nieuwe projecten te bedenken voor een iets wat betere Mali.

Grz Derek

Zondag rustdag

Er is een gezegde dat zegt dat zondag een rustdag is. Dat hebben we vandaag gemerkt in Mali. Het schijn hier normaal te zijn om zo weinig mogelijk te doen op een zondag. En ik kan namens de gehele groep zeggen dat dit ons uitermate goed gelukt is. De zondag is voor velen een dag van reflectie en daarom is het ook tijd voor ons om eens terug te kijken naar de afgelopen dagen en wat we hiervan hebben geleerd en wat we nog kunnen gaan doen in de komende 13 dagen.

Een van de dingen die mij zal bijblijven is de uitermate vriendelijke ontvangst van de mensen hier. Je bent overal welkom en mensen vinden het interessant om met ons te praten. Een voorbeeld hiervan is de al eerder genoemde vrouw waarbij we aten. Maar ook wij proberen wat gastvrijheid te tonen. Zo kwamen er gisteren en vandaag mensen langs die gewoon even wilden weten wie er nu weer in het prachtige land kwamen. Het waren allen vriendelijke mensen die oprecht geïnteresseerd waren. Ook hebben Jill en Bouke een interview afgenomen met een man die een neef was van Maria en een kind had die niet kon horen. Dit was ook weer interessant.

Naast de gastvrijheid valt het ook op dat het erg heet is. Bij een regenseizoen had ik eerder wat regen verwacht. Want dat lijkt logisch toch? Gisteren hebben we echter gehoord dat het hier al 2 a 3 weken geen druppel regen is gevallen. Dat is jammer want nu moeten de paraplu’s en poncho’s in de kast blijven. Het blijft per slot van rekening wel Nederlands om te klagen over het weer niet waar? Op moment van posten 9 uur lokale tijd begint het eindelijk te flitsen. dus met een beetje geluk krijgen we nog regen te zien!

Vandaag was het voor ons ook een dag om te rusten. Dit kwam mede doordat er geen internet was. Er scheen een kabel los te zitten waardoor er geen signaal is. Daardoor hebben we spelletjes kunnen doen en films gekeken. Ook kwam Maria nog even langs. Ze schaamde zich enorm omdat ze ons totaal vergeten was,en ze had het gevoel dat we als gevangenen opgesloten waren. Dit was echter totaal niet het geval. Het was een geweldige dag vandaag waar je lekker je eigen ding hebt kunnen doen en vooral hebt kunnen uitrusten.

Morgen begint de drukte weer, om 08:30 zullen we worden opgehaald door onze chauffeur om naar het medical centre van Kati te gaan. Ook staan er al andere dingen op het programma. Woensdag en vrijdagmiddag zullen we waarschijnlijk naar de markt gaan. Dit komt mede doordat Fiona elk gewaad prachtig vindt en niet kan wachten totdat ze zelf zo’n stuk doek om zich heen kan wikkelen. Dus dat wordt vast een hele beleving. Ook gaan we volgende week zondag naar de kerk toe. Voor de rest zal deze week bestaan uit hard werken en vooral dingen leren. Want daar zijn we voor gekomen.

Tot slotte wil ik iedereen nog bedanken voor de leuke reacties die we zowel op de blog krijgen als op facebook. We vinden het leuk dat mensen ons werk waarderen en dat mensen inzien dat we hier met heel veel plezier werken.

Groet,

Derk