Een verrassende dag.

Vandaag was een unieke dag. Dat heeft verschillende oorzaken. Om u een goed beeld van de dag te geven zal ik proberen een klein overzicht van de dag te geven.

Gisteravond hadden we met Maria afgesproken dat we vanochtend ‘vrij’ zouden zijn. Dit was broodnodig want we hadden nog een hoop te doen en dat kan het beste in relatieve rust. Om stipt 9 uur zat iedereen klaar voor een intensieve ochtend met hard werken. En gelijkertijd kwam er een witte Pick-up voor rijden. Deze Pick-up leek verdacht veel op een van de wagens van het IEP. In al onze onschuldigheid gingen we er maar van uit dat de chauffeur iemand anders kwam ophalen. Maar nog geen minuut later stond hij al in de eetkamer. Wij hadden in ons beste Frans/Bambara’s uitgelegd dat we vandaag thuis werkten en dat we pas in de middag weg moesten. Dit leek hij te begrijpen en hij vertrok met een lege auto naar het IEP.

Zoals je van ons kan verwachten hebben we hard gewerkt in de ochtend. We hebben een planning voor de resterende dagen gemaakt en volgens mij staan er goede dingen op het programma. Vanaf nu gaan we ons vooral richten op gesprekken met leraren en andere medewerkers van het IEP. Misschien kunnen zij ons ook nog van input voorzien en we willen graag weten wat we voor hun kunnen betekenen. Ook gaan we proberen om een dagje rond te rijden met de auto. We willen graag nog wat van de omgeving zien en hopen dus ook op een tour du Mali.

Omstreeks 12 uur kwam de tweede medewerker van het IEP langs. Zij kwam vragen waarom wij niet in de ochtend op de school waren. Dit is op zich een goede vraag maar zoals u al heeft kunnen lezen hadden wij een afspraak met Maria. Maar ik geloof dat de communicatie tussen iedereen hier niet zo goed gaat als dat wij gewend zijn. Maar nadat we het hebben uitgelegd leek ze het te begrijpen en wenste ons een prettige middag. En die middag hadden we dus vrij! Wat heerlijk om een middag niks maar dan ook helemaal niks te hoeven doen. Tenzij een van de vrouwelijke leden van de groep het op haar heupen krijgt en voorstelt om een rondje te gaan wandelen. En omdat het toch gevaarlijk is om twee blonde vrouwen de straat op de sturen werden Derek en ik geslachtofferd en mochten mee op de wandeltocht.

Nou ben ik normaal geen fan van wandeltochten. Maar dit keer vond ik het best aangenaam. We zijn begonnen met een korte tocht door Kati. Maar aangezien het best een lastige buurt is om rond te lopen. Lees: geen straatnamen, geen bewijzingen. Was het voor ons niet zo prettig om rond te lopen. Daarom besloten we om via de normale weg te lopen. En Fiona zag al snel een grote heuvel. En u moet weten dat Fiona gek is op bergen. Al sinds het begin van onze trip ‘zeurt’ Fiona om een trip naar de heuvel. De heuvels lijken dichtbij maar de meeste liggen op een uurtje lopen. Maar gelukkig zagen we een kleinere heuvel. En vanaf dat moment was Fiona niet meer te houden, als een kind zo blij rende ze de heuvel op. Ze was helemaal in haar element. En om toe te geven het was een schitterend uitzicht. Vanaf het hoogste punt had je een schitterend zicht over de weide omtrek. Je kreeg een goed beeld over het plaatsje Kati en de omgeving. En ik kan zeggen dat het echt een bezoek waard is. Het is echt een prachtige plaats om te bezoeken. Overal groen en planten. En ook aan mooie vogels en andere dieren is er geen gebrek. Dus bent u ooit op zoek naar een mooi land om te bezoeken. Denk dan eens aan Mali! Het zal uw verwachtingen ruim overtreffen!

Groet,

Derk

P.S. Ik ben in al mijn enthousiasme nog een ding vergeten te vermelden over deze dag. Het is nu ongeveer twee weken geleden sinds dat wij een stukje chocolade hebben mogen proeven. Het is voor onze een hele beproeving om zo lang zonder chocolade te doen. Vooral de dames lijken het lastig te hebben. Indien ze iets te zeuren hebben dan gaat het meestal over het gemis van enige vorm van snoepgoed. En een plaatselijke vrucht wordt hier wel door de Malinesen als snoepgoed gezien zij vinden het een stuk minder. Des te groter was de verbazing dan ook toen Derek een Twix uit zijn koffer haalde. De ogen werden groter en ik bespeurde al enige vorm van kwijl uit de monden van Jill en Fiona. De Twix was helaas een beetje gesmolten dus hun geduld moest nog een uurtje of 3 op de proef worden gesteld. Maar toen de Twix eenmaal goed was waren zo blij als een klein kind. Het snoepgoed werd in vijf 'eerlijke' stukken gedeeld en aanvallen maar. Fiona vloog vanuit haar slaapkamer de woonkamer in om het grootste stuk te krijgen en iedereen was blij. Nu hoeven we nog maar 8! dagen zonder chocolade te leven. Benieuwd of dit gaat lukken.